KUR VIJ NGA PUNA
Kur vi nga puna edhe pse i lodhur shumë,
Drejt meje vrapon i vogli djali im.
Trupin ma kaplojnë emocionet lumë,
Dhe e çlodh këtë shpirtin tim.
Me duart e njoma fort më rrëmben,
E sytë shkëlqejnë si dallgët në dete.
Aty zemra ime dashurinë e ndjen,
S’ka si dashuria, që të bën për vete.
Të përqafuar i them: – Bir të dua!
Dhe ja puth ata të bukurit sytë e zi.
Ai ma kthen, ti je babi më i mirë për mua,
Të kam në zemër, të mbaj në sy.
“””””””””””””””””””””””””””
GJURMËT TONA
Në rrugëtimin tonë të jetës,
Disave u priten ëndrrat në mes.
Duhet ta them për hir së vërtetës,
Dhe bien shpejt në harresë.
Por edhe ata që si gjethe në vjeshtë
Në stinën e tyre ikën me mall,
Trishtimi si bora që malet i vesh
I shoqërojë gjer sa vajtën në varr.
Të gjithë jemi bashkë në jetë
Si unë, edhe ti tek ai gur varri do vish.
Të tjerët që do të vinë pas nesh,
Do të thonë: -Kjo botë për neve ish!
“”””””””””””””””””””””””””
MOS IK !
Në zëmrën time ti je futur,
Aty rri dhe kurrë mos ik!
Ti je si një lule e bukur,
Që çel nën qerpik.
Mos ik ti e dashur, mos ik,
Mos ik si psherëtimë!
Boshllëk mos më lër në shpirt,
Mos le asnjë grimë.
Si një buzëqeshje dua të vish,
Në zëmrën time si lulja e prillit.
S’dua gjë tjetër veçse tek unë të rrishë,
Për t’i shtuar dritën syrit.
“””””””””””””””””””””””””””
KUSH DO TA HAPTE PORTËN?!
Kur ikët ju emigrantë,
Për në dhe të huaj,
Portën e shtëpisë e latë hapur,
Mirë bëtë, që e latë portën e shtëpisë pa çelës!
Se, sado që të zgjaste emigrimi nëpër botë,
Kur të ktheheshit ndonjëherë,
Po të ishte e mbyllur shtëpia,
Kush do ta hapte atë portë?!
