Fitore Haklaj

DHEU I NËNËS SIME

Mallë kam për tokën time

Ku u linda për të pa dritë

Sa më dashuri më fali gëzime

Kjo tokë shih si më ka rritë

Malli për ty nuk mund të shkruhet

As të vizatohet në një fletë

Kur vëj këmbën në tokën time

Nuk ndjëj më asnjë peshë

Jam një zog e liruar nga kafazi

Kur shikon tokën më ngrohet balli

Sytë më mbushën lotë gëzimi

Trupit tim si mbetët fije hidhërimi

Sa mallë kam kur shoh ato bjeshkë

Aty ku ka histori e dhimbje shumë

Ato ngjyra që rrefejnë ndjenja

Ah sa mallë veç kur flas për ju

Më mallë rri kur largohëm toka ime

Nuk të shuan malli asnjë pasuri tjetër

Vetëm ti ke fuqi të jem e gëzuar

Për mallin tënd nuk po shoh as dritë vere

I numëroj ditët që nuk kryhen kurrë

Kur jam në dheun tim koha ka nxitim

Me mallë shuhen edhe kujtimet

Më bartë në shpirt dheu i nënës sime.

TEK TI ËSHTË BOTA IME

Rrugën që më kthente në shtëpi

gjithmonë e njoha

Atë per të ikur në mërgim

Kurrë nuk e kujtova

Kur deshta të kthehem

në vëndlindje

Ah sa mirë e dita

Rruga më e bukur

që unë e rrugëtova

E njoha anën e djathtë

Por të majtën jo

Ajo që më rrethoj në fëmijëri

Më kujtohet edhe sot

Atë që bëra dje

Nuk dua as ta kujtoj

Nëpër rrugët e drejta

Nuk takova njeri

Kur filluan ato më leqe

Në një kthesë ishte një

I dhurove dorën

Ma muar edhe fytyrën

Nuk i fole fare

Të shikojnë si një bishë

Po i fole ëmbël

Kjo është gjuha ime

Nwse nuk e shikon

Thonë femra më e keqe

që njoha unë

Nuk mund të pajtohem

Se si ka mundësi të lëndosh dikë

As mos më e ndjerë në shpirt

Ajo që më frikëson

Edhe më shumë

Çka kanë në mendje

Dhe çka kanë në trup

Gjak njeriu apo diçka tjetër

Apo kanë lind

Në një botë të huaj

E vinë në një botë tjetër

Bota që deshta unë

është më plotë lule

Më lisa të gjatë

e fusha shumë

Më male të larta

e më yje plotë

Më dashuri e paqë

Të çdo njeriu

Edhe dhimbjet natyrore

të kalohen më dashuri

Kjo është bota që e duan

edhe çdo fëmijë

Edhe kafsha

që jeton në natyrë

I ka momentet e saj

Dhe ndjenë dashuri

E ruan rrethin

Sikur një shtëpi

I shikon të vegjëlit e saj

më plotë dashuri

E ruajnë natyrën

ashtu siç kanë mundësi

Aty mendoj shumë,

o Zot si ka mundësi

Botën ta ruan më shumë

Se sa një njeri.

Edhe unë e dua një botë

plotë jetë dhe atdhe dashuri .

MOS MA NDALO DIELLIN

Mos ma zë frymën

Mos ma humb buzëqeshjen

Mos ma fshi lotin në faqe

Mos më ndalo jetën

Mos ma mbyll dritarën

Mos ma ndal dritën

Mos ma ndalo rrugën

Mos m’i largo ëndërrat

Mos fol më zë të keq

Mos me le në ërrësirë

Mos ik pa thënë lamtumir

Mos vepro mbas shpine

Mos ma ndjek hijen

Mos ma ndalo diellin

Mos më dhuro lule të thara

Mos më thuaj gënjeshtra

Mos lejo që të urrejë

Mos më thuaj fjalë boshe

Mos më lendo në shpirt

Mos se shumë e ndjëjë

Mos lejo njolla në trupin tim

Mos mendo atë që tē dhurova

Mos e prish ditën nga mëngjesi

Mos se natën dua të jem e qetë

Mos hudhë reëë në flokun tim

Mos e varros trupin në tokën e thatë

Mos e mbush gotën më ujë të ndytë

Mos se njollat nuk hjeken kurrë

L A RG

Do iku larg në një botë tjetrër

Ndoshta atje është ajo që unë e dua

Në një paqë ku s’ka gënjeshtra as fjalë boshe

As njerëz të ligjë e pa asnjë fytyrë

Ika se nuk mund të duroj më

Ftyra që ndërrojnë në çdo minut

Aq shumë kanë për t’i ndërruar

Sa nganjëherë nuk dinë më i ngatërruar

Dua të iku në qiellin plotë yje

Dua të iku aty ku nuk ka mëkat as fjalë

Dua të të iku në kopshtin plotë lule

Dua të iku në shtëpinë time të re

Në botēn ku jam nuk po e gjej veten

Çdo gjë që dua ta bëj për të tjerët është e keqe

Askush nuk kupton pozitën e tjetrit

Ika vërtet se nuk ka mbet jetë tjetër

Deshta një botë të sinqertë

Nuk i thuhet” të dua” veç pse të vjen të buza

Sa herë e mashtron dikë në këtë jetë

Ke zhgënjye një shpirt që nuk të falët kurrë

Më mirë të iku mos të shoh më

Nuk e duron dot ky shpirt çka po sheh

Lojërat e ndjenjave që po luhen për ditë

Ata njerëz të ligjë që nuk kanë fare shpirt

Dua veç të iku e mos të kujtoj më

Nuk mund të ndryshosh në këtë botë asgjë

E ngrite zërin apo heshte në vetmi

Nuk është askush më që të dëgjon ty.

ECI ME SY T’SHQIPONJWS

Rrugës kam ecur me ty dikur

Më sy të mbyllyr pa asnjë shpresë

Nuk di ku e vejë këmbën para as mbas

Nuk doja t’i hapi sytë e të shoh

Ku gjindesha atëherë në tokë a det

Çka po ndodhë në këtë botë të shkretë

Nuk ndihëm e sigurt në asnjë vend

Të hapë dritarën apo të rri brenda në shtëpi

Kur shoh diellin në male të larta

Dua të eci aty diku e mos të ndalëm

Dua të vi afër shpirtit që më dhemb

Të eci më juve aty e në çdo vend

T’i kaloj urat e gjata dorë për dore

Mos të iku larg se kam frikë nga ato troje

Të ecim bashkë edhe në mjegull të hirtë

Edhe atëherë kur rrugën nuk e shoh të lirë

Bashkë me ty nuk kam frikë as nga terri

Të eci më juve gjithçka është dritë

Rruga është e shkurtër në bisedë me juve

Më duket që nuk eca por fluturova

M’u ripërtinë krahët e erdha aty

Ku më priti dielli më shumë ngrohtësi

Do ecim ghithmonë në fletën e bardhë

Aty do shkruhen të gjitha pa sekrete

Kur të kthehem pas në hapat e kaluar

Të shohim sa bukur të ecësh më mua

Hapa plot ngjyra do t’i shenojmë mbasë

Shumë vargje të bukura që prekin në zemër

Secilli lexues që do t’i lexojë

Do ecin hapave tonë gjithmonë të artë.

E VERDHË

Pse je e verdhë edhe në rreze të diellit

Në ditët më borë nuk të njoha kurrë

As në stuhi nuk të pashë të zhdukur

Vetëm ngjyrë e verdhë andej kur kalove

Nuk deshta të iku nën hijen tënde

I mora ditët më të gjata në duart e mija

Nuk i harrova as ato të tjerat ëndërra

Ngjyrën e verdhë çdo herë e pate më mua

Deshe të ikësh në malet e ngushta

Një rrugë pa krye për të mos kthehesh më

Tu duk shumë afër dera e mbyllur

Ti e verdhë nuk gjete rrugë tjetër

Harrove të marrësh dritën e mëngjesit

I le të gjitha në duar të pa njohura

Nuk besove në kthimin e agimit

Mendove që e verdha vjen e nuk largohet

Dy drita në ballë ta udhëzuan rrugën

T’i lanë disa gjurmë në një rikthim

Nuk u mendove as për të dytën herë

Ngjyrë e verdhë në derë të troket

Hyre në shpirt ti ngjyrë e bukur

I dhe lumturi jetës nē ditët e vetmisë

E mbushe dhomën më shpresa shumë

Të kujtova ditën, por edhe natën në gjumë

Me ty shndërrit edhe nata më shi

Drejtohesh më ngjyra deri në perëndim

Vjen në faqën e bardhë për çdo ditë

Ngjyrë të verdhë e mbushë ditarin tim

FLUTUROJ

Sikur t’i kisha dy krah të gjerë

Në qiell dua të shkoj në këtë pranverë

Ta shoh botën nga ajo lartësi

Ndoshta ju kuptoj edhe juve më mirë

Nga qielli i bukur e i pastër si loti

T’i shoh bjeshkët e t’i shoh malet

Detin e kaltër e fushat e gjëra

Nga toka ime kurrë nuk i bëra

Dua të ngopëm më frymën e pastër

Në tokën time ka kohë që mungon

Ajri i pastër e dashuria iku

Nuk ka më njerëzi e s’ka më besim

Dua të fluturoj lart e më lart

Retë e bardha t’i preku më duar

Të pushoj aty deri të vije terri

Të kthehëm në tokë e mbushur jetë

Të fluturoj e lirë pa asnjë brengë

T’i harroj të gjitha e mos t’i shoh kurrë më

Kur të kthehem poshtë nuk dua t’ju takoj

E dua një botë të lirë e të shëndoshë.

MOS HARRO

Ti lulëzon në pranverë

Për t’u rritur e jetuar në verë

Vjeshta nuk të thanë kurrë

As dimri më borë nuk të vë në gjumë

Po më ujite më kujdes

I lulëzoj lulet edhe në vjeshtë

Po më harrove kush jam unë

Më mirë ik e gjuaju në lumë

Kamë një shpirt shumë fisnik

Kur nuk më lëndon për çdo ditë

Thahëm si molla në degë të pemës

E qes lotin për ta ujitur tokën

Në tokë të tharë dy lule i çela

U kujdesa për do ditë e më shumë

Që lulet e mia të kenë vetëm dritē

Në sytë e luleve për çdo ditë

Vizatova në trup të thatë

Krijova fjalë e poezi

Fola shumë e edhe më gjatë

Por kush zërin nuk ma ka dëgju

Buzëqesha kur bije shi

Nuk pata të ftoftë as në ngrica dimri

Kur pranvera erdhi të unë

Nuk të pava më as më sy

EH ,EDHE TI SHKOVE

Prite me mallë e me plotë durim

Ditën kurrë se paramendove që do vijë

Sa të ka djegur me vite ai mallë

Për puthje të lehtë në sy ose në ballë

Me sy tregove çka të deshti zemra

Por kurrë nuk u tregove se ke brenga

Dritë sytë të bënin ty dhe të rinonin

Sikur fëmija kur sheh një tjetër fëmijë

Buzqëshe e qajte për herë të parë

Treguan ata sy edhe pa asnjë fjalë

U mbajte më një shikim gjithnjë të ri

Deshe shumë gjëra t’i ruaje vetëm ti

Më erdhi si një plumb në kokën time

Nuk ju besova as lajmit të zi

Nuk është e mundur që ike ashtu

Pse nuk më the as lamtumirë ti

Nuk pate kohë as për një fjalë

Apo deshe më qellim t’i marrish me vete

Sikur gjithmonë më fjalë e më besë

T’i ruajsh në një kuti aty afer teje

Dritë t’u bëftë shtëpija e re

Aty ku jeta fillon e mbaron

Të kujtoj gjithmonë më shumë respekt

Ishe e mbetësh njeri më vlerë.