Gjithesia
kur gjithesia u krijua,
formoj nje bote te madhe shume,
zanafille,burre e grua,
nje ishte ai,nje isha une.
me nje gjethe,kemishe veshur,
lakuriqesine m’buluar,
m’bas nje peme te fshehur,
gjoja…per te mos u turperuar.
e kur gjithesia,krejt u formua,
me te madhe botes,I dha emrin “grua”
e ndonese burri gjelozoj e beri rromuje,
gruaja nuk u ndal,eci beri buje.
e gjethja kemishe ne toke ra,
syt u hapen,iku paturpesia
burre e grua,u perqafuan pa u nda,
e pranuar mrekulline “gjithesia”.
minutat t’ane
iken mengjesi,vjen darka
shoqeruar,endr,mendime
lindur nga dita,rrembyer nga nata
koha ikur,si vetetime
djegur ditet,javet,vitet e arta
minutat qe godasin shpirtin thelle
vrapuar neper sokaket qe ofron nata
pritur agimin,kohen kur thyen terr
e dita serish,nis e rreshket
n’djekur rirmet e diellit nxiton
lene pas lodhje,te mbetur reshke
ngarkuar serish,udhe me emocion.
M.Kucaj.
ne te dy
s’ka me fjale
m’beti veq mall
s’ka me gezim
te harruar ne pikellim
heshtje,nga drita ne terr
lule te vyshkura ne pranvere
iken takimet
bashke me premtimet
ngelem,thjeshte gjalle
te m’buluar dendur me malle.
“””””””””””””””
BABI IM
Eci nga fryn era,me hapa te panumeruar
ne rruget e nje qyteti,gjysme I bastisur
kaluar nje nate,pa mbyllur syt,e menduar
te shkuarat vite,kujtime perseritur
une di dhimbjen time qe ther djegese
nuk di kur hyri ne salle,babi qa mendon
sa shprese I dha vetes ne ket fortune
te dale I forte nga aty,apo lufton?
lot pi me bien se syri s’meban dot peshen
se itash hiq s’po kam me gezim
nga dera e spitalit,ngulur syte
ku pres heshtjen,te me theje ket pikellim
e I lutem mjekut te shkrije forcen
e babin nga salla te ma nxjerre gjalle
I lutem babit te mos dorezohet
te mos na vrase,e djeg me malle
mendime,e dhimbje pa fund
ne mure te medhenj ndertuar
sekonda,minuta,ore,kohe
tek nuk ndaj syt,nga ajo dere e mallkuar
tan ankth,presjekun te dale te me therras
e babin tek I qesh syri,e tek me thot jam ktu
e te me fshije lotet me doren e bekuar
tek me thot……jam ketu me ju
