AJO S’MË NJEH VËRTETË,POR NJOH UNË,DHE ZEMRA IME!
(Ju lutem miq,nuk dua like dhe komente, pa e lexuar poezinë !)
Në rini,ata të dy u deshën shumë.
Vetë Zoti Madh,sikur i kish bekuar.
Tek të dy,dashuria rridhte si lumë.
Hareja e gëzimi,s’kishin të mbaruar !
Lindën ata fëmijë të bukur ,si drita!
Lumturia për ta,kishte zbritur në tokë.
Ajo e bukur si yll,tamam si Afërdita.
Ai si një yll polar,më i bukuri në shokë!
Të dy me emër i njihte,i gjithë qyteti.
Vetë qyteti ,ata sikur i kishte bekuar.
Historia e tyre,në krejt qytetin mbeti!
Ajo histori ,kurrë s,ka për tu harruar!
Një ditë,fëmijët e tyre ikën nëpër botë.
Ata mbetën te qyteti i tyre,të vetmuar.
Shpesh herë,të dy shpërthenin në lotë.
Po zemra,u mbeti përherë e dashuruar.
Gruaja,u sëmur shumë rëndë ,një ditë.
Nuk fliste më,kujtesa i iku,përgjithënjë.
Ai i fliste dhe lotët çurg i binin,nga sytë.
Goja e sajë asnjë fjalë, atij nuk foli më!
Kaluan vite,ajo vazhdote të ishte në koma.
Ai i fliste,e pastronte,e puthte në faqe,në sy.
“Përse e puth,përse mor zotëri,i flet akoma?
Në këtë gjëndje,ajo nuk të njeh më,fare ty ?
Atij,oh,ju drodh buza,nga sytë i rrodhën lotë.
Ti o njeri tha,s’ke dashuruar kurrë me zemër.
Për mua,ajo është njeriu më i dashur,në botë.
Në kapilarët e saj,është gdhendur,i imi emër!
