ATA SY
Ai shikim më ndjek ndër mote
ata sy tˋshkëndijëzuar
kthej kokën pas tˋi shoh
është e kot është iluzion
Ata sy të blertë pranverë
vallë ku janë
a mˋkërkojnë mua
athua janë si atëherë
apo koha i ka ndryshuar
Ata sy të vezulluar
që druhem tˋi takoj
të më zhgënjejnë sˋdua
të tillë do tˋi kujtoj
“””””””””””””””””””””””
ZEMRA E SAJ
Zemra e saj kishte të ftohtë
aty zjarri ishte fikur
hirit të fjetur mbetën gjurmët
e trëndafilave të zhuritur
Ai asaj ia mohoj blerimin
me vesën rrëzëllitëse
në shëmbëlltyrë të tij
por nuk ja mposhti dot kujtimin
gjemb të ngulitur thellë në shpirt
Zemra e saj mbeti e ftohtë
se arrin as rrezja e diellit
ai që e ngrohtë iku shpejtë
copë e thërrimë ëndrrën ia bëri
Fëllënza Zhuniqi Sejfullahu
“””””””””””””””””””””
LOTI QË KA EMRIN TËND
Grua
përballë portretit tënd
shpesh loti më rrjedhë
për bukurinë që e ke
për sytë e ujshëm
buzëqeshjen e dëlirë
për lotin e pafajshëm
durimin e qeliktë
për nurin e zbehtë
heshtjen që flet
për ëndrrën e qelqtë
Grua
përballë portretit tënd
shpesh loti më rrjedhë
loti që ka emrin tënd
