https://www.facebook.com/100003794840207/videos/t.100004680243418/1231116630358153
Kafeja e zezë.
Tregim.
– Ah, pleqnija mos kjôft, besa. Mi kalbi kocat ky dreq dimnit e s’po m’len rramatizma me i bá dy orë gjúm tánë natën e g’játë… – Me këtë monolog në gegnishten e saj të pastër, u zgjua nënë Pina dhe nisi ritualin e saj të përditshëm. Ndezi zjarrin në shporetin e vjetër dhe vuri ibrikun me ujë të ngrohej.
Edhe pse nëna zgjohej çdo ditë që në gjashtë të mëngjesit, i biri Nesti zgjohej më herët e shkonte në punë. Ai kishte mbetur i vetmi krah pune që pas vdekjes së të atit në burgun famëkeq të Spaçit ku kish vuajtur për tetë vite dënimin si i burgosur politik. Vuajtjet dhe puna e rëndë i shkaktuan një sëmundje të rëndë në mushkëri që për pak kohë i mori jetën.
Nesti punonte në fabrikën e miellit si hamall, gjithë ditën mbante në kurriz thasë mielli me të cilin furnizoheshin furrat e bukës. Kishte mbaruar shkollën e mesme me nota të mira por ëndrrat për tu bërë mjek u prenë në mes pasi duke qënë familje e persekutuar atij nuk i lejohej të vazhdonte studimet e larta. Dy motrat më të vogla vazhdonin shkollën, njëra në të mesmen dhe tjetra në 8-vjeçare.
Nënë Pina mori në dorë mullirin e kafesë, ishte bosh, asnjë kokërr kafe për bé. Hapi kapakun e poshtëm të mullirit ku depozitohej kafeja e bluar dhe kroi me majën e thikës fundin e saj. Atë pak kafe që kishte mbetur në fund e hodhi në xhezven teke, e pak pluhur kafeje që ra mbi banak e mblodhi me bulat e gishtave, si të ishte pluhur ari dhe ia shtoi masës në xhezve.
Ulur në cep të shporetit në karriken e vjetër që rënkonte nga pesha e viteve, nënë Pina nuk ia ndante sytë xhezves ku zihej me mundim kafeja e zezë gjashtdhjetë lekëshe.
– Nàdja e mirë Pinë! A ke ndjeh mirë?
– Zëri i Angjes, komshijes e shkëputi veç për një moment nga ruajtja e xhezves.
– Nàdja e mirë t’kjôftë e mirsevjen, – uroi Pina.
– A ke vu kafe a? Ku e paske gjet?
– Hajde Angje se asht e fundit por po e pijmë bashkë, – tha Pina e sakaq vuri dy filxhanë mbi tavolinë.
Trokitje të egra u dëgjuan në derën e oborrit e cila u hap me forcë dhe në dhomë u fut Shaqiri, një malok nga zonat e thella të Kurveleshit i cili atje në stanin e dhive kishte kryer kursin tre-mujor kundra analfabetizmit dhe një kurs dy-mujor në Tiranë, dhe partia komuniste e kishte sjellë në Shkodër si kuadër i kualifikuar me detyrën punonjës operativ, thënë ndryshe, spiuni i lagjes.
– Ia ndieva erën kafesë dhe erdha me një frymë, – buzëqeshi Shaqiri duke nxjerrë në pah dhëmbët e prishur ngjyrë misri të verdhë.
– Edhe unë ia ndiva erën m*tit, – tha ndër dhëmbë Pina duke i zgjatur filxhanin.
– Na, ta piftë dreqi n’bark.
– Çfarë the moj?
– T’ báft mirë, thashë.
Pasi rrufiti dy herë kafenë Shaqiri u ngrit, rregulloi rripin e pantallonave që pesha e armës ia anonte djathtas dhe me zë autoritar tha:
– A e di për çfarë kam ardhur moj shoqja Pina?
– E ku di gja unë e shkreta?
– Kam ardhur të të them se sot kemi arrestuar tët bir Nestin.
– Mooosss ty tu thâft goja. Po çka ju bâni djali jem?
– Mbylle gojën bushtër. Yt bir dëgjonte Radio Vatikanin dhe Zërin e Amerikës, e pastaj bënte politikë me shokët, duke u munduar të infektonte rininë me dogma fetare e politike. Partia ia vuri prangat aty, në mes të kolektivit gjarprit që mbante në gji.
Nënë Pina u lëshua mbi karriken e vjetër me bërrylat mbi tavolinë, ku dergjej i rrëzuar filxhani prej të cilit linte shenjë mbi mbulesën e bardhë, llumi i kafesë së zezë.
David Boseta
“””””””””””””””””
