Mesnatave pa yje…!
Malli i zemrës më mban të gjuar,
Seç e pret,pret dritën të shuhet,
Ndërsa ëndrra në cep e trembur ,
Po e pret vargun që të shkruhet.
Hëna pa yje në këtë qiell dimri,
Lëshonë rreze në pashuar,
Ndërsa i shpresës sy vështrimi,
Largë vëshrton i përmalluar.!
Shpresë e mallë më kanë mbrthyer,
Edhe pse vonë është pasmesnatë,
Ndoshta zgjuar je ,edhe ti moj nënë,
E dritën e Hënës po vështron pas dritares.
Po vështron me sy lart nga qielli,
Po kërkon at yllin tonë magjeps,
Që gjithmonë pranë Hënës rinte,
E kur vetëm mesnatave se linte.
Nëpër qarkunë e pafund të gjithësisë,
Në atë dritën e lodhur të Hënës së dimrit,
Dil e prit Nënë mallinë e shpirtit tim të lodhur,
Që të kërkon mesnatave pa yje,e në gjumë nuk bie..!
[ Lumturije S Drenica ]
“”””””””””””””””””””””””
Edhe ky Janar filloi i ftohtë…
Ftohtë bënë edhe tek unë këtu tani ,
Shiu i rrëmbyeshëm pa pushim po bie
Edhe ky Janar filloi i ftohtë,
Me reshje shirash e dëbore,
Bënë ftohtë dhë ngricë,
Gjithça ka rënë përsëri në qetësi,
Rradhë shikon ndonjë njëri jashtë,
Rrugët e rrugicat janë të boshatisur,
Qytetet ngjanë me hijen e një fantazme,
Edhe rrezja e diellit del në të vjedhur,
Herë pasë here kur rret i lëvizë era,
Por prap,ftohtë – ftohtë bënë.!
Edhe nata është e mbuluar n’errësirë,
Ku më je moj Hënëz përse s’po del,
Atje larg në tëndin qiell me je fshehë,
Retë e zeza dhe të bardha rrugën të kanë zënë,
Apo nga të ftohtit e Janarit je trembë..?
Kurse unë në dritare pas xhamit të kërkoj ,
Këndej ftohtë bën tani, shiu s’ka të pushuar,
Oh, ky dimër i dimëruar i vështirë përsëri,
Ngricë bënë edhe këndej në Jug ashtu si në Veri,
I ngrirë e i pa frymë filloi edhe ky Janarë,
Me atë mallë sy perënduar për pakë shpresë,
Me atë buzqeshje të ngrirë pakës ngrohtësi,
Për atë frymë shpirti të etur për jetë,
Oh, prush e zjarr ato ëndërrat e përvëluara ,
Për at rrezen e dritës në të zezën natë këmbëkryq ulur!
“””””””””””””””””””””””
U lodhën…
U lodhën vitet duke ndjekur njëri tjetrin ,
Si edhe muajt duke u shtyer u lodhën,
Ashtu edhe ditët e fundit të vitit në kalendar,
U lodhën për ta mbyllin këtë vit të vjetër plotë lotë.
U lodhën nisjet e pa nisura kurrë,
Pritjet për të pa ardhurit u lodhën,
U lodhen dhëmbjet e frikshme,
U lodhën lotët dhe shpirtërat plotë mall .
U lodhën ëndrrat plotë trishtim,
Sy mallet u lodhen nëpër yje në qiell,
Oh, u lodh shpirti pas dritës së hënës,
Mesnatave, nëpër ëndrra dashurie!
Duke pritur e gjunjëzuar edhe koha u lodh,
Të pa kthyerit që s’po vinë ,u tretën u haruan,
Ajo që nuk po ndjen lodhje është vetëm shpresa,
Në rrugën Lindje-Perëndim ajo po ri e pret .
