DHIMITËR  SHKURTI

MAGJIA E MASKËS

Brezi  ynë  është  përballur  me  situata  nga më  ekstremet. Ne  jemi  dëshmitarë  të  ndryshimeve  dhe  përmbysjeve  të  mëdha,  e  si  rrjedhim, I  pasojave  që  sjellin  ato.Kjo  na  ka  armatosur  me  disa  shprehi  dhe  mjete  tepër  origjinale, si  p.sh,  MASKA.Na  thoshin  vishe, më  pas  ngrije, më  vonë  ule..Kësaj  I  thonë, more  vëllezër, ngrije  bluzën  dhe  ul  pantallonat.

..Fëmijët  janë  qëniet  më  të  pafajshme, tepër  të  sinqertë  dhe  të  dashur.Këto  virtyte  kultivon  prindi  tek  fëmija  në  familje, vazhdimisht. Edhe  në  periudhën  moniste.

Ndërsa  në  familje    kultivonin  fëmijë  të  mirë,kur  rriteshin,përballeshin  jashtë me  një  realitet  tjetër.Të  rinjtë, duhet  të  flisnin   e  mendonin, jo  siç  donin  ata, por  siç  donte Partia .Një  gënjeshtër  e  madhe  ishte  ai  sistem.Reagimi  I  parë  pas çdo   gënjeshtre, shoqërohej  me  një  ndjenjë  skuqje  nga  turpi, deri sa  gënjeshtra, ngjiste  shkallët  e  karieres.Dhe, ngushëllimi  I  Partisë  ishte  ‘’bindës’’;Të  gjithë, duhet  të  ecnin  me  parimin  e  Jovan  Bregut, të  gënjejnë, por,  për  mirë.Në  skenën  politike, duhet  të  vishnin, Maskë. Maska, duhet  të  mbulonte  gojën, hundën, sytë, veshët, por  edhe  mendimet.Ashtu  si  kinezët  na  mësuan  të  vishnim  të  gjithë  nga  një  kostum  doku, po ashtu, të  gjithë  duhet  të  vishnin maskë. E  mbanin  kudo, në  shkollë, në  punë, në  rrugë, në  ushtri, në  skenë…Fshatari  mbante  një  maskë  të  thjeshtë, ndersa  drejtuesit, nje  maskë  te  kuqe, që  ose  të  ndriçonte  ose  të  digjte.

Kur  mashtrimi  u  ngjit  deri  në  institucionet  më  të  larta, Partia  hodhi  parrullën; Armiqve, t’u  çirret  maska. Hiqni  maskat.Por  më  kot.Gjithë  sistemi  ishte  një  maskë.

Me  ndërrimin  e  sistemit, shpresuam  se  do  të  binin  edhe  maskat.Por, më  kot.

Kur  isha  oficer, pasditeve,hiqja  uniformën  ushtarake, dhe  të  veshur  me  rroba  civile, dëshiroja  të  ndjehesha  më  lirshëm.’’Edhe  tani, oficer  je’’, më  ngacmonte  një  shoku  ynë  mësues.’’Nuk  të  hiqet  kollaj  shenja  nga  rrethi  I  kapeles  në  kokë’’.Edhe  tek  udhëheqësit  e  rinj, kishte  lënë  shenjë  maska  e  kuqe.

Koha  e  re, hoqi  maskën  politike  dhe  vuri  maskën  personale.Maskë, për  një  vënd  pune, për  një  pazar  të  pisët, për  një  vizë  për  jashtë  shtetit, për  një  lidhje, për  një  çmim  në  letërsi,për..Dhe  sidomos, kur  ndodhen  Jashtë  dy  shqiptarë, mbajnë  maskë.Këtë  situatë  e  kultivuan  politikanët  tanë për  t’u  pasuruar,për  të  mbajtur  kolltukun.Dhe  sot, politikanët,perdorin  maska  me  simbolet  kombëtare..Por, jo  të  gjithë..

Kishte  nga  ata, që  u  zhgënjyen  me  baballarët  e  kombit, dhe  nuk  vunë  maskë.Njëri  nga  ata  ishte  edhe  poeti  T.Keko, I cili  shpëtimin  sot  e  pret, diku  më  larg, më  Lart;

‘’Dhe  kur  të  lodhesh  mos  kërko  ndihmë

Në  tokë  shtriu  me  qiellin  mbi  sup

Kur  Zoti  lë  një  komb  fatkeq

Është  mirë  të  skuqet  e  të  ketë  turp’’.

Teodori  vdiq  I  varfër, edhe  pse  hyri  në  politikë.Sepse  ishte  I  ndershëm.Ai  nuk  ishte  me  dy  fytyra.

E  mbani  mënd  shprehjen  e  drejtorit  tek  ‘’Pallati  176’’?Nuk  e  deshe  Jovan  Bregun  për  magazinier?Bëje  krushk  tani.

Nuk  e  deshëm  Kinën  për  motër?Thiri  baba, tani.Baba  ose  njerk.

Kina, u  rikthye  tani, por  jo  me  ndihma, as  me  citate, as  me  stema. Por  me  Virus, me  pandemi, me  maska.Na  solli  tel  me  gjëmba, jo  për  të  na  izoluar  brënda  vëndit, por  brënda  shtëpisë.Maskat  e  reja, duan  të  na  na  pengojnë   edhe  oksigjenin, edhe  dritën, edhe  buzëqeshjen, edhe  vetë  lirinë…

Flak  maskën  tutje.Fika  televizorin.Mbylla  fb, kur…Bingo, thirra  kur  pashë  në  ekran  emrin  e  Marinos.Në  ekran  shfaqet  fytyra  ëngjëllore  e  mbesës  time.

-Cili  është  ai- pyet  im  bir  Melinën  e  vogël.Deri  sot, ajo  bëlbëzonte  vetëm  një  fjalë.

-Papus  Mimis- (Shpesh  këtu  Dhimitrit, I thonë  për  shkurt, Mimi).

-Papus  Mimis,- cicëron  ajo, dhe  buzëqesh.Ëmbël. Çiltër.Bukur. Pa  maskë.

Në  atë  çast, doja  si  I  marrë  të  fluturoja  drejt  saj,të  qeshja, të  lozja, të  gëzohesha  bashkë  me  të, si  fëmijë.

           14-2-2-21    

                F U N D  

                 DHIMITËR  SHKURTI.