Moj Vlora ime, kur ika te lashe , ne tyme dhe flake, ne vitin mbrapsh te 97.
Moj Vlonjatja e jone
Perse’ rrije ne kurbet
Te pret Vlora tende
Ti je bije, ketu ke lere
Ne kurbet vajta nga halli
Ne buze me ngrinte fjala
Per nenen me digjte malli
Dhe rruget me lote i lava.
Njezete e ca vite kaluan
Malli per ne, hajde c’pret
Ke dhe ca, qe jane gjalle
Me te shumtit te pa jete
Vloren time kur kujtoi
Vellezer e motera plote
Une ishja me e vogela
Si ajo qershia mbi tort
Na thuaj moj Vlonjate
Po plakesh ne kurbet
Hajde ne Vloren tende
Qe kjo balte te te trese
Mir me thua o Vlora ime
Se vetem ti me ke mbetur
Kush do me prese te vije
Te ngrihen ata qe kan vdekur !
SANIJE PAJO.
“”””””””””””””””
VEC’SE ME TY O DETE !
Ne ballkon, dal e shikoi,
detin e qet, ne largesij.
Dhe ajeri , me gjalleron,
Ne shpirt, ndjej kenaqsi.
*
Nje vale vjen, dal nga dal,
shkum te bardhe leshon.
E mua, sme ngelet, me fjal,
ndihem, si shkuma mbi vale.
*
Un shkruaj, per ty o dete,
jo se un jam, nje poete.
Shum gjera kam ne shpirt,
Sa ti o dete, mban mbi shpin .
*
Me diten, me henen, jetoi vertet,
yjet perkunden, si peshqit ne dete.
Dhe une lundroi, mes tyre e qet,
S’a dhe nata mua, shum me vret !
*
SANIJE PAJO !
