Proletarë të të gjitha vendeve sot bashkohuni…
ALO- ALO, A MË DËGJON.
Mëdyshas mbeta, në gracka befasimi
Dhe koha e ikur u kthye befas pas…
Një kërkesë miqësie ,më erdhi në Fb.
Sa kujtime më zgjoi
ai emër ,ajo fytyrë..
E rishtaz veshët më gumëzhinë
Alo – alo, Lushnja ,a më dëgjon…
Jam Vlora ,bashkë do punojmë
Sa vite ,sa vite kjo miqsi …
Vite e vite që ne i ndamë bashkë
më solli në këtë çast pranë
Befas ndjeva zërin tuaj
si cicërima e një zogu të harruar.
Telat që zgjateshin
si shinat e trenit ,
veç telat puthnin qiellin,
horizonteve shpërndaheshin
e shinat ,tokën e but..
Era që fishkëllente,
Herë lehtë, herë me tërbim,
telat përkundte, e tinguj shpërndante
si një vegël muzikore……
Dhe diku një tel u këput
një bisedë mbeti përgjysmë
e ndërlidhje më s’kish…
Bora që binte i mbulonte
dhe lidhjet priteshin pa mëshirë…
Një Nënë që priste me orë
për të folur me fëmijët
Një tjetër haber priste
dhe një i tretë të fliste,
me të dashurën e tij…
Eh, sa zgat kjo lidhje
Zëri yt i butë dëgjohej në çast
Alo, Alo, prisni tani do ju lidhim
Alo Fieri…
Alo Vlora…
Alo Skrapari…
Ishte aty gjithë Shqipëria
Dhe zëri yt , që fliste në çdo kohë
Dhe lodhje ti nuk ndjeje ….
Mes ëndërrave ti sërish flisje,
Fieri, Vlora , Durrësi, a më dëgjon…
Me kufjet në vesh , me zërin e ëmbël
mes njerëzve ndaje gëzim, mërzi..
E mes tyre ishe gjithnji..
Alo ,alo , kjo linjë ka zhurm ,
kjo tjetra nuk punon…
o zot ,si do punojmë sot…
Ishe ti çentraliste…
në tension gjithmon
Një rreze diell
fytyrën më ndiçoi,
sytë picërrova me habi…
në dorë mbaja celularin
brenda tij ishte ftesa ..
që më bëje ti….
Dhe atëherë qesha me shpirt
Oh, thashë me telat s’kam më punë,
Kufjet në vesh i mbaj ..
kur dua të dëgjoj muzikë
Dhe pranë përsëri dëgjoj,
Zërin tënd jo, dot s’e harroj
Kur ëmbël sërish më flet
Alo ,Alo, a më dëgjon…
Veshët më bëjnë apo era pëshpërit,
Në kordën e vetmisë, në ankth e stres,
Se diellit të dëshirës ne dot nuk i zëmë pritë
E kaluara na gjurmon nga mbrëmja
në mëngjes…
Alo, alo, a më dëgjon!….
Shpresa Dhima@@
MIKES ME SY BLU
Në sytë e saj brenga bërë prit
Mallit të mallit mbanin fshehur,
Vështrimi tyre largë tretur…
Një ëndërr a një kujtim sillnin ndërmend.
Tej dritares ,xhamit të ftohtë
Ku shiu nis të pikojë,
Jashtë fryn erë, ngric – acar
Shpirti saj i xhveshur dhimbjes loton .
Mendon në heshtje dhe heshtjes i flet
Si dallga kur shfryn e ulet mbi breg
Si yjet kur fshihen, qiellit nën retë
Syri zemrës nis e i pëshpërit…
Qeshu mike , mos loto…
Kalorësi yt iku të la
Mes mjegullës kaloi fluturim
Në një tjetër vash , në tjetër përqafim .
Qeshu mike , mos vajto…
Loti që pikon, dhe verën në gotë helmon,
Kalorësi yt s’të deshi pa të la,
Një zemër bosh dashurin s’e njeh.
Harroi të gjitha ç’të la kujtim
Një puthje, një përqafim, një premtim…
Mes ëndërrimeve, një ëndërr,
Të mbetet netëve në një vegim.
Buzëqesh në të ëmblin gazmend,
Pika e lotit shndrin në syrin tënd blu
Se kushdo në shpirt mban një brengë
Një dëshirë që pret të realizohet..
Një ëndërr mes amshimeve kaloi
Një rreze dielli sërish do dalë…
Dy sy blu , që shpresën ndezin
Një jetë që jetën thërret….
Shpresa Dhima@@
1/5/2021.
