Ne ishim komunista, shokë të Enverit, Partia na kaliti besnikë të rrugës së dreqit..ttt…
Po çuditem me kurajon sot të publikimit të TOROBELLOVE të mi në “Suplement” ..në shtypin shqiptar. Faleminderit.
TOROBELLO
Kush ndoshta tha që jemi konunista
nuk kishte qëllim tinzar kur e tha.
E tha se tymi nga rrojtja plotë dëngla ish gjuhë tinzare e komunistave që kish parë
në qarkun e tij përfytyrues mbirë nga ç’do anë.
Komunistët që i kish dhe gjitonë , dhe gjysh e baba
o vëlla i përjashtojë nga ajo që thonë se konunistët gllabërojnë çiliminj e nderin japin pa qera.
E tha se i kishin lidhur sytë e goglën ja kishin varë gushës që kur lemza të zinte t’mos kish burim për të dalë.
Lemza- thonë kur t’zë , ndien që të kujtojnë!
Kush thotë një më dy që jemi komunista lemza i mbytë e i zgidhë goglën e napësnën gushë se mushkëritë ngrihen me vrull plr t’i marrë frymën.
Atëhere kush thotë jemi komunista lë të kullojë nga frika e lemzës që mbytë, dredhjen e ç’tha për të gjallët komunista , që vet këta të fundit nuk dinë për ç’bëhet fjalë e u thotë atyre që thonë se jemi të gjithë komunista- Torobello, je i marrë fund!
TOROBELLOT
Kush ndoshta tha që jemi komunista
nuk kishte qëllim tinzar kur e tha.
E tha se tymi nga rrojtja plotë dëngla ish gjuhë tinzare e komunistave që kish parë
në qarkun përfytyrues të mbirë nga ç’do anë.
Komunistët që i kish dhe gjitonë dhe gjysh o baba o vëlla i përjashtojë nga ajo që thonë se konunistët gllabërojnë çiliminj e nderin japin pa qera.
E tha se i kishin lidhur sytë e goglën ja kishin varë gushës që kur lemza të zinte t’mos kish burim për të dalë.
Lemza- thonë kur t’zë , ndien që të kujtojnë.
Kush thotë një më dy që jemi komunista lemza i mbytë e zgidhë goglën e napës se mushkëritë i ngrihen me vrullë e i marrin frymë.
Atëhere kush thotë jemi komunista lë të kullojë nga frika e lemzës që mbytë- dredhjen e ç’tha për të gjallët komunista , që vet këta të fundit nuk dinë për ç’bëhet fjalë e u thotë atyre që thonë se jemi të gjithë komunista
– Torobello, je i marrë fund!
“”””””””””””””””””””””””””””””
POTHUAJSE SONETE
Këto ditë të Majit dhe se është Maji im
ç’do dy tre orë më duhet të ndalem të sistemoj frymën që patologjia rrojties ja ka ngjeshë.
Më vinë në sy e mbi faqe , buzë e frymë
ato pushrat e bardha si në Tiranë te liqeni ynë .
Valëvisin lehtë sa i shoh ç’do damarr
e si rrumbullakosen në elegancë të qartë.
Më vin dhe mbi ç’them ka raste ndonjëherë
e bëjnë t’më shpërthejë zë që të më lënë të qetë.
Tani që hymn të tkurrur atyre u them
besova se ju shmanga
besova se s’më panë e mbi alfabet u rezervova nder.
Po ç’ne ! S’më lika të qetë çiklisti me brekë
që sa s’më pushojë zëmrën aq shumë bërtetë
sa dhe pëllumbin ashtu qetë- qetë
e shmangi nën stolin që mua më mbështetë.
