Me mori malli!
Sa me mori malli te kthehem pas ne vite,
E te ulesha ne preher te nenes apo babait!
Apo te me perkdhelnin e ledhatonin!
Sa me mori malli te ecja rrugeve te lagjes
E te ecja rrugeve e zbathur, e shkujdesur.
Te kendoja e te bertisja deri ne kup te qiellit.
Sikur ateher kur s’dija çka jane brengat e jetes.
Te kthehesha prap ne kohe, pa keto ndjeja euforie!
Te qaja e qeshja saher qe ndieja dhembje apo lumturi.
Dhe me mori malli qe te mos jem veq une
Qe kujdesem per te tjeret , e qe vetem une dhuroj dashuri.
Qe edhe dikush te me pyeste se a jam mire?
Qe ti kujtohej ndokujt te mendonte qe edhe une kam nevoj per perkujdesje e dashuri?
Me mori malli te me donin pa kushte,
E te mos me mendonin si grua te fort, apo te hekurt,
Te me kujtonin se edhe une ndiej dhembje,
Apo, nuk ka dashuri pa kushte?
Ose as ska dashuri amnore, apo vllazerore,
Apo, dashuria s’eziston fare!?
O me mori shume malli te kthehesha nder vite,
Dhe te me donin prap si kur isha e vogel, femije!
E te isha shume naive, e te besoja ne gjithqka!
Te besoja ne dashuri!
T’ju besoja edhe kur me genjenin!
Me mori malli vetem per pak dashuri te asaj kohe,
A ndryshova une ? Jo une ende jam njesoj
Une i dua te tere, jeten njerzit i dashuroj
Di te dua çdo gje rreth meje , une nuk kam ndryshuar,
Une nuk u shendrrova ne tjeter njeri
Nuk dua te me krijohen keto mendime shume mizore
Se me nuk ekziston dashuria njerzore!!!
Flora Ahmeti
