KRENARI TE PERJETESHME,PER PRINDERIT E MI!
Para prinderve,gjithmone femije,
para zotit mekatare,
atje ku linda ,ne shqiperi,
kudo qe jemi,bashkefshatare.
Ju o prinderit e mij,te dashur,
ne varferi te plote,lidhet jeten,
nje jete te veshtire,keni patur,
udherrefyes,kishit besen.
Ndoshta origina e juaj,ishte jetim,
ndoshta,bazar materiale,teresisht e varfer,
por per ne bijte tuaj,kishit si shperblim,
buzeqeshjen kurre s’è fshehet,kur mblidheshim ne vater.
Sakrifice teresore,jeten pershkuat,
djersa e perditeshme,ballin ua mbuloi,
familje shumefemijeshe,sebashku ndertuat,
me te paster familje,asnje kapitalist s’ndertoi.
Qindarkat e kohes,llogariteshin me kujdes,
sistemi mekatar,te gjithe i varferoi,
por ju prinder te dashur,gjithmone serbes,
kujdesi prinderor,per jete na edukoi.
Edhe pse sot,une jam gjashtedhjetekater,
para vepres tuaj,ndjehem femije,
me krenari kujtoj,jeten tone te perbashket,
gezimin e familjes,dhe pse ne varferi.
Gjithcka sakrifikuat,neve per te na rritur,
si professore te vertete,edhe pse te pashkolle
edukaten themelore,ne mendje na keni ngulitur,
shkruaj me krenari,per ju me laps ne dore.
Ndjehem krenare,per gjithcka bete per ne,
s’ishte faji juaj,pse ne ishim te varfer,
te gjithe ishin te varfer,ne te njejtin atdhe,
porse rrugen e jetes,ju na e late te paster.
Une rrita dy djem,me tipare te kohes,
rruga engjellore,ishte rruga juaj,
ndonese per kete,mora rruget e botes,
larg prej vendit tim,jam tani qe shkruaj.
Shpesh here per te kaluaren,bie ne mendime,
te jesh prind i mire,eshte cilesi dhe virtùt,
dhe me plot ndergjegje,pyes vehten time,
valle a mund te arrihet,prinderimi si ju?
Diku atje larg,treteni te dy tek varri,
por krenaria prinderore,me shoqeron per jete,
per sa jete te kete,zemra e djalit,
krenari te perjeteshme,per prinderit e vertete.
