- Ç’far jam!
- Kam qen një vajz e vogël,e brishtë,
- Një vajzë lozonjare me temperament’,
- Mbretëronte si një buqet pafajsia ,
- Që nuk diti ta mbaj nê dorë djalëria.
Çfar jam une në ktë jet të rrëmujshme,
Ku rritmin e kohes mes vrapit e kap,
Mes lëndinave t’mbushura plot lule,
Aty dua t’ gjendem ,t’prehem e qet’.
Çfar jam që dashuri t’jap pafundësisht,
Ku të mirin e të ligun ti bëj një,
Ti jap ngrohtësin që buron nga trupi ,
Të mbjell mirësin mes shpirtit t’ vrarë.
Çfar kam bërë që shoqërin ta mbaj t’kulluar,
Ku mes tyre shfaqen maska pa fund,
Sa jam munduar që në filtrin e ujit ti fusja,
Që të jen’ t’bukur t’pastër qelibar.
Çfar kam bërë të ndryshoj botë time,
Me korrektësine e pergjegjshmërin n’punë
Asnjëherë nuk ditën vlersuar,
Se k’ta njerëz rrjepin me egoiznim e tyre.
Kush jam unë që miresin e jap gjithkujt ,
Kur bota njeh veç vrazhdësinë,
Tê lajnë ,të lyejnë me bojra skaduar,
Kur lind dielli plasariten e bien.
Kush jam unë që dorën zgjas t’mjerit, njeri,
Ai të fyen sa maskën i çjerrë ,
Harrojnë se jeta nuk mbillet por korret,
Kur vitet jan’ mbushur e bëjnë tatëpjet.
Çfar jam unë në gjith atmosferën ,
Një grimc e saj që shkrihet me të,
Një stuhi ,rrebesh e merr përbrënda ,
Në dhe e shtrin e ben një me tē.
“””””””””””””””””””””””
“Një gotë vere dashurije,,
Atë buz mbrèmje të heshtur rrinim,
Në breg të detit ulur mbi varkë,
Hëna e bukur shkëlqimin hedhur,
Reflektonte siluhetat mbi siperfaqe.
Dy shkarpa mblodhe si pa të keq,
Një zjarr t’ëmbel ndeze për ne,
Çdo peshk që binte në grepin tënd’,
Në hellë e shkoje për t’a shijuar.
Një shishe vere nga varka nxorre,
Dy gota qelqi i mbushe shpejt,
Të pim për dashurin e vjetër ,
Se e reja nuk na vjen më.
E pim pa fund gjith natën,
Êndrat dhe kujtimen zgjuam,
Yjet uleshin dhe ngriheshin,
Na shoqëruan gjer në t’aguar.
Mëngjezi na gjeti mes lartësive,
Me gotat e mbushura plot,
Të dehur nga vera e moçme,
Apo nga dashuria q’ fluturonte larg.
Sava Fezga Branko
“”””””””””””””””””””””””””””
Si ngjal rrëshqet.
Mes fjalve pa fund e gjen ti mbrojtjen,
Sa herë gënjen oratoria t’mbërthen,
Përse lufton kaq shum me veten,
Justifikimet çdo herë i gjen’.
E gjith bota êshtë e gënjeshtër,
Por dhe ti si prototip,
Hidhesh e përdridhesh nëpër shum peme,
Kam frik se një dit’ do i thyesh turinjtë.
Skuptova kurr si je formuar,
Se specija juaj e rrallë na është,
Kapesh diku rrëshqet si ngjalë,
Nuk e di në ke tabanë.
Se mundur je t’shpesh nga koha,
E s’matesh dot’ aspak me të,
I vjen vërdall si top pinponku,
Por asnjëherē s’godet në rrjetë.
Se fjala fjalën në tokë nuk bie,
Fshetas e ruan si një hijenë,
Është i rezikshëm gënjeshtari,
Me thik mbas shpine të godet.
