- Dy fjalë mbetën pa thën
Sa e sa herë kishim bërë plane,
Të dilnim të bisedonim ëmbël dhe qetë,
Se e till ishe ti mike e artë,
Ku dhe syt ta tregonin atë mirësin e vërtet.
Ishte një vit i vështir për të gjithë,
Por ti nuk pate asnjë problem,
E jetoje jetën mes paqes mes miqësh,
Por një ditë krejtë papritur zoti të rrëmbeυ .
Të rrëmbyen ëngjëjt në qiell,
Se ti ishe një ëngjëll në këtë bot,
Sot shpirti po më qanë me dënes,
Zoti këtë herë nuk di pse gaboj?!!
Pak kohë kish kaluar kur u takuam,
Ishe plotë jetë me ëndrra shumë,
Por ky mëngjes i nxehtë korriku,
Nga gjithë të dashurit e tu të largoj.
Ajo kafeja mbeti në mes,
Ato dy fjalë mbetën pa thën,
Me dhimbje shpirti po shkruaj këto vargje,
Lamtumir O fisnikja plotë vlerë.
“””””””””””””””””
MIQËSIA
************
Kam miq të rinjë dhe miq të vjetër,
Ku brenda zemrës gjetën një vend,
Krahëhapur me zemrën si bora,
I prita me shpirtin e gjerë.
Dikush më deshi pak më tepër,
E dikush tjetër ,indifirent,
Kush njohu thellë një shpirt të pastër,
Hyri e sdoli më, nga ajo derë.
Ndër vite kam pasur, shumë miq,
Mi solli jeta,krejtë pa kuptuar,
Kam ndier dashuri pa kushte,
Dhe miq të rrallë të paharruar.
Kam pasur miqësi të ngushta,
Atje në tokën time të artë,
Por smë munguan dhe këtu ku jam,
Si emigrante ,jam shumë me fat.
