NENE … O ZONJA NENE
Shqipëri e bukur,
NENE O ZONJA NENE
Kush s’të ka kënduar,
E kush s’të thurri këngë!?
Por ti je kënga vet,
Që vjen e del nga gurri,
Legjendë që s’humbet,
Në ninull në besë burri!
Të hodhë sevdanë.
Dhe në gurrë të varrit,
Punuar aq bukur,
Nga duart e të parit.
Ehh, për ty dhe malet
Ulen gjunjëzojnë gjunjë,
Dhe burrat të falen
O nënë që s’bënë gjumë.
Ndër vilajetet e tua
Kush moj nuk ka kaluar,
Nënë ty kur të kanë parë,
Kush, cili nuk ka ndaluar?!
Të t’prekë nga afër,
E të ndihet bir,
Për të marrë aromën,
E Nënes se mirë.
Nëna fjalë ëmbël,
Thesar mbi thesar,
Kush moj është larguar,
E për ty s’ka qarë?!
O ilaç shëronjës,
O YLL METEOR
Për ty patën qarë,
Princër – Perandorë!
SHKROI : ED PASHA VLONJATI
“”””””””””””””””””””
NDRIJNE SI PERLE KURORE NDRIJNE !
Si ylber mbi maja bore,
bukuria e kësaj Vlore
në mes shoqeve të saj
e para është Llogoraja !
Llogoraja me Radhimë,
gushë më gushë të dyja rrijnë ,
Aromë caj trëndelinë
Kaluar Paramithinë.
Si legjendë në këngë vijnë,
Ndrijnë si Perlë Kurore ndrijnë
qumësht gjiri Vlore pijnë
këngë e vaj bashkë i shkrijnë!
Si shkrin borë nga Llogorja,
ku shkëlqen dielli mbi maja ,
me ujë bore , mjaltë që ndrinë
Presin miqtë që udhës vijnë…
Dhe miqtë që zbresin në Vlorë ,
Habiten…falen me zemër në dorë,
Beja që bejnë kur vijnë ,
DUKAT TRAGJAS E RADHIME !
