RRZOHET KOHA
E shof kohën që rrzohet;
m’e mbajtë n’kambë boll jam rrekë,
po toka a’ n’disnivel,
ku gropa e ku rrpinë.
Prej shiut kërkon të mbrohet,
ka nisë me ra me rrshekë.
Dielli a’ mshehë e s’del.
Barra m’randon mbi shpinë.
Yjet në qiellë janë strukun
e mshehen përmbi re.
Dikur u kndoja kangë,
i pata ba dhe shokë.
Prandaj kam zgjedhë pambukun,
me ba fishekë me te,
n’u çoftë ndonjeni n’kambë,
m’e gjuejtë,m’e rrzue për tokë.
“””””””””””””””””””””
HAPSINA QE PO KERKOJ
Qiella asht mbretnesha e tokës;
m’duhet me ndejë çuet me pritë
veç nji shej me sy o vettlla.
Përmbrenda më vlojnë mendime,
por m’vjen gjumë e m’lidhen fjalt.
Fytin e kam t’ngushtë me lshue
virrmë që t’ndihet e t’tundet dheu.
Shiu nisi me pikla t’buta si orizi mbi vel t’nuses.
Gjumi m’merr me t’mirë e m’zdesh,
e më çon gjithkah t’përgjakun.
Hapsinën kërkoj tu prekë,
po asht lvizje e kohve t’shkueme.
Unë,i ndalun me dyshimin
se s’jam unë ,po dikush tjetër.
Ma pak s’kam se çka baj tjetër,
me kenë ktu me dhimba e plagë,
gjithmonë gadi,n’sulm i pari
si fishek që s’ban dy lek.
“”””””””””””””””””””””””””
F J A L E E H E S H T J E
Ka do fjalë që i thejnë heshtjet.
Ka do heshtje që thejnë zemra.
Gjumi ikë,s’din ku me hupë,
veç i sillet andrrës rrotull.
Sy,as t’hapun,as të mbyllun;
Fikë,asht kandili i pritjes
Kalon hija e ‘i kohs tjetër,
që na ndjek,po nuk afrohet.
Fjalt,në letër rrijnë brijë m’brijë,
pa u ndeshë me njena tjetrën.
Buzëqeshja ngrihet n’kufi
midis gzimit e disprimit.
