Arlinda Vitia

PRITJE E GJATË

Sa bukur të kujtosh ditët tona të kaluara aty ku lumturia e vërtetë qëndron këtu ku mundohëm të mbledh detajet e të kaluarës të jetës time .Sa herë që kaloj në koridorin ton hy në kuzhinën e vetmuar duke pritur dashurin e zemrës time .

Sa herë bëra ushqim në këtë tryezë që sotë rrin e vetmuar e shkuara iku dhe kam mbetur e vetme në ditët e saj

Pyes vetën?

A dotë pres gjithëmon në mendjen e kujtesës a dotë jetojmë të tashmën ton me mendje dhe zemra të grindura

Shpresoj që një ditë të udhëtoj në botën e ëndrrave të cilën e ëndrroja çdo ditë ëndërr e cila kurr nuk dotë shuhetë nga malli