Marsela Koçi

Mesnata bie ne qetesi

Ne rruge nuk ka njeri

Makinat mes zhurmash me bejne drite tek eci dhe s’ndalem pa mbarim

Me duket e gjate mesnata

e duket se s’ka ne te vertete qetesi

Mes ndjenjash frike dhe fjalesh, qe gumezhijne pa fund ne trurin tim

Dhe eci, dhe s’ndalem dhe koken s’guxoj ta kthej pas

Kam frike se mos po me ndjekin

Kam frike te ndalem sikur edhe per nje cast

Vetmuar kerkoje nje bisede

Me ke te flas?

Sot jane shume gjera qe dua te them

I pari qe mund te me degjoje?!..

Ah, ndoshta ne kete ore ka rene dhe po fle.

Nje tjeter person me vjen ndermend dicka peshperis ne vetmi

Plot zhurma me bluajne ne koke

plot fjale psheretima pa mbarim

Dhe eci, dhe s’ndalem

dhe shkoj si è marre ne hapa te shpejte

Ne nje rrugice aty prane shtepise

gjithmone nje dhelper me pret

Do thoni ju pse dhelpra ne mes te rruges ndalon ne kete ore?

Eshte mikja ime è re qe me syte si xixellonja udhen kerkon te me ndricoje

Me pret afer deres teksa e hap me shume nxitim

E mbylla, me ne fund jam brenda

Marre fryme, miken time pershendes

Pas pak do te jete serish Agim!

06/11/2021, Londer