GJUHA E ZEMRËS
Ç’dreq ka zemra sonte,
Dridhet si gjethi në erë,
Mërmërit diçka me ndrojtje,
Psherëtinë e rënkon thellë.
Del nga gjoksi, kraharori,
Ikën, rend, larg e më larg,
Sërish vjen e prapë dridhet,
E ndez shpirtin e bënë flak,
Gjuhë e zemrës drithërimë,
Belbëzon me psherëtimë.
Delo Isufi, libri i tretë “Kur lahet hëna”
“”””””””””””””””””””
TAKIMI LETRAR
Shiu i imte derdhi pikat e fundit,
dielli frymezues midis reve depertoi,
yjzat dehese derdhen nga qielli i kalterte,
me energji mbreselenese pasuruan tavolinen poetik,
ja, buzeqeshi edhe stina pranverore takimit te miqve letrar.
Delo Isufi
Isuf Peposhi
Hajri Kasemi
“””””””””””””””””
Bukuri
Mikut tim shkrimtarit Viron Kona redaktor i librave të mi
Unë me laps e punoj arën,
Mbjell gërma ashtu si di,
Me kujdes e zgjedh farën,
Nga një trevë në labëri.
Para se gërmat t’i mbjell,
Dhe t’i kthej në poezi,
Miku im Viron Kona,
I qendis me bukuri.
Jo,- më thotë, -fjala këtu,
Ja dhe fjala pak më tutje,
janë si egjëra nëpër grurë,
Prishin shijen e kësaj buke.
Fjalët që ka zëvendësuar,
I lexon ëmbël – ëmbël,
Unë mbetem i hutuar,
Mendoj se jam në ëndërr.
E dëgjoj mikun e vjetër,
Kur më flet qetë – qetë,
Bukuria që derdh në letër,
Ngjyen vargjet në sherbet.
Delo Isufi
“”””””””””””””
Kënga e një djali
Një djalë bukur këndonte,
Për të dashurën e tij larg,
Fjalët shkoqur, pa ndrojtje,
Në qiell ngjiteshin lart.
Ylberi bashkonte dy male,
Lumi rrëshqiste nën ylber,
Deti në qiell hidhte valle,
Dielli në det zhytej thellë.
Këndonte djali i vetmuar
Këndonte a qante s’e di,
Por zëri i tij i lëmuar,
Lodronte në ajrin pakufi.
Këndonte i vetëm djali,
I përgjerohej mikes së tij,
Në qiell fluturionte malli,
Dhe kthehej prap në gji.
Dhe era e malit këndonte,
-Ti djalë fortë dashuron,
Por sonte e dashura jote,
Në një klub nate vallëzon.
Ti shpirtin e zbraze të tërin,
Por vajza të ka harruar ty – ,
Djali më lart ngriti zërin,
– I këndoj times dashuri.
