Për të kuptuar të sotshmen
Duhet kuptuar të kaluarën
Nga e kaluara vërtet duhet mësuar
Asesi n’vetëdije duhet mos neglizhuar
Në këtë botë…!
Me rrëmujë e jo vërtetësi!!…
Duhet dalë në prirje majë..
Vetëm me të qartin kuptim.
E si t’i kthejmë prap
…ato lotë të derdhur….
Që i mbjellëm nga miq e armiq të mirënjohur?!..
Harta e jetës u formua
Nga lotët e harxhuar
Me shpresë!
Që një ditë…
T’mos mbetet
Jeta e harruar.!
Thonë që t’kuptosh tjerët
Nuk është lojë
U lindëm që me shpirtë t’jetojmë
Ngado cila udhë
Fytyrën para ta kemi
E udhët që nuk kan udhë
Prapa pse i vemi?!
Të jesh i përsosur!
Ke kuptuar që i lindur ashtu erdhe
Ndërdijes mos iu fsheh i murosur
Se nesër shpirti nuk mbanë etje..
Për të kuptuar të sotshmen sot
Ke mbjellur farë për jetën e shpirtit
Mëndjen pajise me dashuri e lot
Gjërësi hapsirë i sigurove rrethit
Djetor 2013 Hajrun Toçi Korabi
“””””””””””””””””””””””
KRENARI E TURPIT
*
Befasi kufijsh motesh, të ngritura sërish turpi
Në lartësitë e turpit, t’fortëve bashkësi varfënjak
Lotët bërë gurë, rrjedhjesh n’lumenjë furi
Vallëzuar si në dasma t’huajve, t’pa ftuar aspak
*
N’botën e heshtjes, gjumin mbjellur n’dobi falas
Katandisur si të huaj, n’botën tonë të huaj një
Të mashtruar nga paqësorët e natës, haptas
Dhëmbët të larë n’hak, të të t’nesërmve foshnjë
*
Sa i shtrenjtë duhet të jetë shpirti i falur i bekuar
Dhimbjet po t’kenë qëllim, loti s’humbë shtratin
N’detin e lakmisë njerëzorja humbi gzofin e pruar
Fitimtar të humbjeve, n’dasmë t’hienave t’thërasin….
*
Krenar t’shekujve, intereset këmbyer n’turpërit
T’hipnozuar n’mjegull qiellit, fluturuar pa kokë
Diagnozimesh analizë thurur mbi të uriturit
Helmuar nëna të gjalla, vjedhur liritë në tokë
*
Krenari e turpit, armatosur deri në dhëmbë sot
Ç’faj t’i lëmë t’pafajëve, me lot e gjak qajtur n’ikje
Hakmarrjes nuk i bëhet vendi kurrë, nëse ske lot
Krenar të vrasjeve, vritni veten nesër pa dhimbje…
Hajrun Toçi Korabi
“””””””””””””””””””
HAMBAR FOLE HAPUR
*
Për të shkruar sot vargje për botën
Duhet njohur mbi të gjitha edhe t’gjithve lotët…
Veten pa lënë anash n’hambarë t’sotshmës
Ikur, përmbajtur me penën i pashoq si kalorës..
*
N’kandar të masës si qiri tretemi
Uritur pas dritës së ndjekur ka mote
Shqetësuar foshnje, n’barqe të nënave rritemi
Eeh çfarë i thua shpresës së kësaj bote??…
*
Eskortim valësh thumbuar n’asht t’zemrave.
Për të shkruar n’dritë hëne, vargje t’botës.
Për të qëndruar pa ikur n’radhë t’pa zërave
Në gji t’votrës, emanetin kërkuar të lokes
*
Atdheut i flas, rrënjëve mëmëfole…
Përkushtuar n’fuqi si shkujë e tërbuar
Kasap e hajdut t’kohës, t’kësaj kohë dore
Armiqësisë, n’miqësi dikur lënë fjalë betuar
*
Penë ,këmbej miq n’vargje, historisë treguar
Shumicën t’a pajisim n’të paskajuarën dritë diellë
Valëvitur besërisht djepit t’paharruar
Farën e rrezet zë me zemër, pa përtuar mbjellë.
