PASTAJ, MBYLLE PORTËN.
Si fllad pranvere dashuria,
zbathur më bredh lëndinës së shpirtit,
m’këndojnë zogj e pëllumba gu gu në gji,
dhe fluturat stomakun më gudulisin.
Si erë veriu dashuria për ty,
më ftohë, më ngrohë, më shtynë,
-shtymë erë shtymë,
-të më rrëshkasë këmba e shpirti,
në zemrën e tij,
Pastaj mbylle portën…!
“”””””””””””””””””””””””””
Kur shkoj në qytetin tim .
( Saranda ime)
Sa herë shkoj në qytetin tim,
bëj tutje limanit në këmbë,
me mall mat bregun pëllëmbë për pëllëmbë,
pulëbardhat numëroj, u këndoj këngë.
Ato, sikur ta dinë sa i dua,
më ndjekin e këndojnë bashkë me mua,
guisjet e tyre në fluturim përherë,
simfoni malli,me diell, det e erë.
Ti prek, të më ulen në pëllëmbë
i ftoj,
pastaj, lart në qiell të fluturojnë,
nga limani një anije nis udhëtimin,
drejt një shprese, mbarsur me rreziqe.
Ulem në breg,
një valë më loz tek këmbët,
peshkatarët nisin hedhin rrjetat ,
unë kujtoj tim atë, peshkatar,
përhumbem në kujtime…
Pastaj nis shndërrimi magjik,
gjithçka këtu më bëhet e shenjtë,
krroku i verdhë i diellit mbi valë,
lyen gjithçka me ngjyrën e artë,
a thua dyzet shënjtorët rrojnë,
dhe këtë qytet në magji e shndrrojnë…?!
Nuk më lodh bregu në këmbë,
ndërsa dita fillon e thyhet, bjen muzg,
në një lokal kafe gjerb,
shije si kjo s’kam provuar kurrëkund.
Anija dalë ngadalë po humbet horizintit,
dhe shndrohet si një yll rënë mbi det .
më duhet të iki, një foto Sarandës time bëj,
peisazhin magjik fiksoj në celuloid e zem
“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””
Dy poezi per ditën e Nënës.
Ju përshëndes miq të dashur
NËNË MOS KI MERAK.
Sa të ngjaj nënë, si dy pikëza uji jemi,
Ti burimi, unë uji që rrjedh,
Sy e vetull i ngjajmë hënës,
buzëqeshjen dritë e fjal’n e ëmbël.
Mbretëresha ti, e unë bletë,
I shkojmë jetës fletë më fletë.
Dardha nën dardhë b’jen,
Mos ki merak nënë, si Ty do jem.
***********************************
SIKUR…
Sikur të ishte e mundur, vetëm sot,
krahë të më jepte Zoti, si zog,
të vija të ulesha në parmakun e dritares,
ciu, ciu, – të këndoja një këngë malli.
Ti do çuditeshe nga kënga ime,
e do të afroheshe, të më mirrje në dorë,
Oh! —Sa do t’më pëlqenin ato ledhatime,
ledhatimi i Nënës më i ëmbli në botë.
