FALEMINDERIT baba!!!
S’di a do të mjaftonte
Në fakt është vërtet shumë pak
Për ty që zgjodhe punën
Të flasë dhe të bëj bashkë!
Për ty që s’njohe festa,
Të diel apo të hënë
Për ty që ngopur ishe
Dhe kur s’ishe i ngrënë!
Për ty që dhe kaq shumë
Mirësi e dashuri
Që sfidove dhe durimin
Me të tënden qetësi.
Për ty që dorë për dore,
Ndonëse me pak fjalë,
Me mua ngjite shkallët
Deri në qiell të parë.
-Më the:
” Vajzë, kjo është bota!
Ka brenda gjith’ nga pak
Ka ditë, ka natë, zhgënjime
Shpesh dhe vuajtje pa fare hak!
Por ti, kurrë, jo mos u step
Të jesh vetvetja bijë
As turp kurrë të mos ndiesh
Pse je njeri i mirë!
Se bota, bija ime,
vazhdon edhe më tej…
Nëse këmbëngul, do të gjesh
Dhe diell, ylber dhe ndjenjë!”
M.Gega“Një copëz jetë”
GlobusR – 2007
“”””””””””””””””
M.Gega
Më lini
Mos e urreni grinë e qiellit të një dimri
As kur qielli struket në sytë e mi si fëmijë
Ua them unë që gri gjethe fjalësh të thata në heshtje
Dhe dolli psherëtimash në kujtim të tyre pij.
As të zezën kur e vesh si këpucë prej reje
Ka ditë që hapat më rëndojne sa dhera të palëmuar stuhie
Si ato kur stinët ndërrojnë lokomotivat krejt papritur
Ato që ndodhin vetëm brenda një shpirti të lirë poezie.
S’do t’ju kërkoja kurrë të më kuptonit patjetër
Nuk gëzoj kaq guxim të marri, e mira e marrtë
Errësirë pas errësire siç krijohet jeta më lini
Të provoj si fara dherat e kohës time të çaj
E të dal.
M.Gega“””””””””””””””
M.Gega
Tryeza e vjeshtës
Tryeza e vjeshtës ka vend për të gjithë
Edhe për ata që e quajnë “natyrë e vdekur”
Dhe kuptojnë kështu sa të pafuqishëm janë
Rolet e mbivendosura ndonjëherë.
Dhe për ata që në vdekjen e saj mbjellin
filiza të reja jete.
Ajo i gostit të gjithë me atë që kërkojnë
Dhe bëhet më e kuqërremtë
Si një grua truplidhur
Të cilën nuk e tremb kujtimi i një stine dashurie
Por një letër e harruar prej saj në sirtarë.
M.Gega
“””””””””””””””””
M.Gega
Tryeza e vjeshtës
Tryeza e vjeshtës ka vend për të gjithë
Edhe për ata që e quajnë “natyrë e vdekur”
Dhe kuptojnë kështu sa të pafuqishëm janë
Rolet e mbivendosura ndonjëherë.
Dhe për ata që në vdekjen e saj mbjellin
filiza të reja jete.
Ajo i gostit të gjithë me atë që kërkojnë
Dhe bëhet më e kuqërremtë
Si një grua truplidhur
Të cilën nuk e tremb kujtimi i një stine dashurie
Por një letër e harruar prej saj në sirtarë.
M.Gega
“”””””””””””””””””””””
Si të vrasësh një gjë të gjallë
Neglizhoje.
Kritikoje në fytyrë.
Thuaji se si e vret dritën.
Se si i fut në grace të gjitha plehrat
Se si të mërzit me gjelbërimin e vet.
Ngurtësoje zemrën
Vazhdimisht.
Më pas,
Prite deri poshtë rrënjës
Sa më shumë që të mundesh.
Harroje
Për një javë apo një muaj,
Kthehu me një sëpatë
Ndaje më dysh me një të rënë
Fut një gur
Që ta mbash plagën të hapur…
Eibhlin Nic Eochaidh
