Është një nga paradokset më të dhimbshme të natyrës njerëzore: sa më të mëdha, të trishta dhe të pazgjidhshme të jenë problemet e disave, aq më e madhe bëhet dëshira e tyre për të gërmuar në jetën e të tjerëve. Të merresh me punët e botës është forma më e lehtë e arratisjes nga vetvetja, një mënyrë për të mashtruar mendjen e për të kërkuar një ngushëllim të rremë përballë kaosit të shtëpisë tënde. Më e rënda është kur kjo goditje vjen nga gjaku apo miqtë e afërt, aty ku shpirti kërkon strehë dhe jo sallë gjyqi.
Të gjykosh të tjerët kërkon vetëm gjuhë, ndërsa të shohësh punën tënde e të rregullosh jetën tënde kërkon pjekuri, punë me veten dhe guxim. Karakteri, morali dhe edukata e pastër nuk shpiken e as nuk fitohen me forcë, ato lindin, rriten dhe kultivohen me pjekuri brenda shpirtit. Kur e kuptojnë se nuk e arrijnë dot atë lartësi, disave u mbetet vetëm rruga e kritikës.
Sot bota ka kaq shumë halle e trazira, saqë gjëja më me mend që gjithkush mund të bëjë është të mbyllë dyert e oborrit të vet e të merret me jetën e tij. Mirësia nuk është dobësi, por lartësi. Në vend që të harxhojmë kohën në karrigen e gjyqtarit, bëjmë mirë të kujtojmë se secili nga ne ka nevojë për paqe, mirëkuptim dhe dashuri, jo për fjalë të dëmshme. Ju përshëndes përzemërsisht Respekte p