Vjeshta me ngjyra
Vjeshta me ngjyra.
Vjeshta e artë.
Me ngjyrat e diellit të zjarrtë.
Vjeshta bukuroshe , vjeshta buzëartē.
Ajo erdhi përsëri.
Me ngjyra shumë.
Me gjethet e rëna .
Me shiun që lag.
Zogjtē me cicërima .
Mbi degët e zhveshura rinë.
Foletë e tyre.
Era e fortē ia tund.
Kjo stinë e bukur.
Me ngjyra shumë.
Me lumin që gurgullon.
Me flladin e freskët që fryn.
Vjeshta gjithë ngjyra.
Vezullon natyra.
Një qylym të artë.
Ka shtruar përqark.
( Shtator 2020)
“””””””””””””””””
I mbetur kujtim
Si ta gjej !?
Atë kujtim që më ka humbur.
Po e kërkoj gjithandej.
Asgjë nuk mund ta ndryshoj mendjen time.
Një fjalë e pakuptimtë kjo.
Them se jo.
Fjalë që kalojnë në kujtesë.
Si një relikë e vjetër e ruhajtur në vite.
Një kujtim më ka humbur.
Por gjëra të tjera marrin jetë.
Shumë mē shumë se e bukur.
Që zgjohen me rrezet e agimit.
Duke sjellë me vete ëndrra.
Të mbushura me dashuri dhe shpresë.
Kapem pas tyre thellë ,thellë.
Rend si e marë për ta gjetur…
Të gjej atë…
Kujtimin tim të humbur.
Po e kërkoj kudo.
Diku…
Në faqen e një libri të pluhurosur.
Në fletët e grisura të një ditari në harresë.
Apo…diku thellë në skutat e mendjes.
Zemra vazhdon ta kërkoj.
I humburi kujtim…
Vetëm një.
Nuk e di ku dhe kur mund ta gjej.
(Shtator 2020 )
