Për Ju miqesija ime! 
Në kopështin tim të poezisë
Ju jeni bletët qe shperndani nektarin
Duke më bërë robëreshē të mirësisë
Që nga çasti I fundit në të parin
Ju dua dhe më nderoni me fjalën tuajj
Çdo çast kur shkruaj ju kam në mëndje
Duke ju ndjerē pranë dhe jo e huaj
Më falni në shpirt të bukurën ëndje
Më nderoni dhe vlersoj çdo gjë që thoni
Pa ju do t’isha si një pemë e tharë
Çdo varg mbetet jetim kur nuk e vlerësonil
Forcë e kurajo më jep urimi juaj I mbarë
Nuk dua të heshtni në asnjë rast
Për mua jeni një zë bilbili
Ndaj Ju pershëndes të gjithve me ktë rast
Pranë apo larg kudo që ini !!
Vetmohim .
Do te kem kohë me vehte të flas
Sapo të zgjohem nga kjo letargji
Nga një heshtje që mē bën të plas
Dhe shpirti nuk gjen dot qetësi
Jetën s’e vret dot një virus
Paçka se vuajtja do të jetë e gjatë
Lodhje e kotë kur Zotin lus
Dhe ai hesht n’at pafundsi aty lart
U deshën mijëra vjet të lindë njeriu
Në jetë e në botë duke ndryshuar
Nga gjysëm kafshe arsyeja mbiu
Duke ndrequr një botë të lakmuar
Pushtoi rruzullin por dhe gjithësinë
Dhe s’mund të dorzohet sot në marrëzi
Gjithshka rreth planetit si dorë ka njerinë
Dhe shkenca të vdesë kështu në zi
Askush s’mund të jetë I gjithfuqishëm
Kur popujt kërkojnë shpëtim
Në ktë botë që t’jesh I madh
Për jetën duhet të luftosh me vetmohim
