DHIMBJE DHE JETË.
Duke ecur
nën madhështinë e pemëve të larta,
kokë ulur,
sikur peshën e tyre mbi supe mbaj,
në sa zemra mbyllet në
dhimbjen e vet.
Gjethet pikojnë lotët e reve,
zogjtë shkundin krahët dhe çukasin
mbi trupin tim,
sikur duan të ushqehen
me dhimbjen time.
Fytyra yte,
me flokë të shpushpurishur mbuluar,
dhe sytë e zvenitur ,
në imagjinaten time duket
dhe zhduket,
kudo,
nëpër pemë,
në dritaret e ndërtesave,
në fytyrat e njerëzve
që vijnë dhe largohen.
Shtrij dorën të të prek,
por grushti mblidhet në ajër,
në dëshprim i shtërnguar .
Një iluzion që ndodhet
kudo , para syve te mijë.
Të shoh
në sipërfaqen e ujit
të lumit që rrjedh,
duke u larguar
me flokët e qullur
si një nimfë deti
që ikën dhe ikën.
Pika gjaku bien
në zemër,
në sa shpirti ngrin ngadalë
dhe jeta vdes
në sytë e mijë.
I ndalur mbi urë,
në parmakë mbështetur ,
në imagjinatën time
shoh shpirtin që ikën,
si një siluetë né ajër,
duke lëshuar dritë
mbi rrjedhën e lumit.
Përpiqet të arrijë
një përqafim të munguar
në dritën e syve te largët
nën magjinë e jetës.
Shtrij duart përpara:
Kthehu!
Me nje klithmë qiellore
në një shkreptimë dashurie.
Kthehu!
E shkruar në ajër
me shkronja gjaku
që pikojnë dhimbje
mbi rrjedhën e lumit.
Kthehu!
Që jeta të vazhdojë.
Befas,
hap sytë i trembur
nga një frymëmarrje e vështirë
në djersë i mbuluar.
Një rreze dielli
përkëdhelte kokën time .
Një ëndërr plot dhimbje .
Tani marr frymë thellë .
Jeta buzëqesh .
I lumtur them:
IL MIO CIELO.
Il mio cielo blu, profondo,
senza fine.
Il primo raggio del mattino,
che bacia il mio cuore.
I miei occhi brillano
e camminano
felici.
Nelle notti,
i miei occhi spruzzati
di fosforo,
guardano una costellazione di sette stelle.
E lo sguardo che porta l’anima
con sè,
si sente abbracciato
nello spazio.
Il mio cielo grigio
con le nuvole di schiuma
creano figure strane.
Forse un cigno
dentro un castello
di cotone,
dove il mio sguardo
resta fisso.
Il mio cielo con le nuvole dense,
nere,
che il vento geloso trasporta ,
conquistando
la mia città.
Arrabbiate
paurose.
Le scariche lampeggiano
in una luce accecante.
E i vagoni giganti di vapore,
rovesciano pioggia
per le strade,
macchine,
edifici.
Ed io bagnato,
innamorato della pioggia,
che cade e cade
sopra la mia faccia,
con lo sguardo all’insù,
aspettando l’arcobaleno.
Il sorriso dell’anima.
Il mio cielo chiaro,
annerito,
sorridente,
o, arrabbiato,
è la mia luce,
il mio respiro,
il mio sguardo
innamorato.
LA LUCE ED IL BUIO.
La notte,
con le sue dita lunghe,
e paurose,
ha graffiato i miei pensieri,
sognando da sveglio,
con gli occhi chiusi.
Con loro ha tessuto
un velo scuro, triste,
tanto da sentirmi
un estraneo,
sotto la luce del mattino,
mentre il mio sguardo,
attraversava ancora le ombre
del buio.
Adesso,
sulla strada,
cammino distratto.
L’attrazione della vitalità,
non arriva a penetrare
nel mio dentro.
Mi sembra come se,
fossi caduto
dal buio.
E la luce
mi spaventa.
All’istante,
una voce che annega esplode,
come se
fosse uscita dal fondo della terra.
Andatevene!
La falsità e l’egoismo,
hanno fatto impallidire
la luce del Sole.
Dimenticatemi!
L’armonia non può sopravvivere
nella giungla creata
dai sorrisi finti
delle jene,
con le bocche dolci,
che ti invitano
nella trappola.
Lasciate che
il Sole brilli!
Aprite i cuori,
e che entri in ogni angolo,
dove c’è oscurità.
Dove ci sono spine
velenose,
lasciate sbocciare le rose!
Anime felici
rinascono
nelle ali degli arcobaleni…
perché il mondo possa essere
bello e accogliente
per tutti.
