-MËSIMDHËNËSIT SHQIPTARË PËRKUSHTIMIN ZJARR -HERONJ TË KOHËVE

-SHTËPITË SHKOLLA NË KOSOVË -VITET E 90-ta TË FUNDSHEKULLIT NJËZET.

-Në foto profesoresha Naxhije Doçi para Shtëpisë-Shkollë dhe duke mbajtur orën mësimore me nxënësit në Shtëpinë-Shkollë, në Lagjen “Kodra e Trimave-“Te Zhuzhtë”-Viti 1992-99)

Naxhije Doçi – Prishtinë

VITET E QËNDRESËS KRENARE

(Mësimdhënësve të shkollës shqipe në Kosovë-1991-1999)

Tempujt e gjallë të vetënderuarë

të Kosovës së martirizuar

gati një dekadë të fundshekullit njëzet

udhëtuan këmbë pafajsisht

me kilometra në panumërim

herë në një lagje kodrinore

e herë në tjetrën në vërri

të Prishtinës me rreze dielli

dhe vendbanimeve të tjera

nëpër tërë Kosovën,

për të startuar me kohën.

Rrahur stuhish në radhitje stinësh

buzëqeshjet në këngë shpresash

i kompononin

në shpërfillje kohësh intriguese

me damka mizorie,

vullnetet me vrulle zemre i fuqizonin,

që zbehja e diturisë

të mos zë vend ndër breza

mbi dheun arbëror

me ngrohtësi dashurie.

Në ta shkëlqente ndjenja

e krenarisë sypishë,

vetëdijesimi rrënjësor me dashuri e zemër

për përlindje nga frymimi ynë i ngulfatur

hirësuar legjendash hyjnore,

me gjuhë pirgjesh të lashta

dhe me emër.

Kurrë nuk u dorëzuan

as kurrë nuk hezituan

edhe pse me vuajtje e skamje

e me torturimie të përditshme

ushtaro-policësh serbë

u ballafaquan.

Në kacafytje me terrin

lirinë e shenjtë kërkuan

dhe me peshën

e përgjegjësisë së palëkundur

e dhanë betimin

Kosovës për t’ia mbajtur

drejtëpeshimin.

Poezi nga libri “Kohë flakadanësh të lirisë”-Naxhije Doçi-Prishtinë