GËNJEJ VETEN…
Për të jetuar natën time
ndjenjat e mia i pikturoj në letër,
të buta, të vërteta,të trishta,
zhbiruese të shpirtit,
gjithçka në kuptim tjetër..
Dhe thjesht rastësisht,
kaloj në stacionin ku ciket flaka,
ajo që digjet ëmbëlsisht…
e që nuk shkurton rrugë,
por gjallohet në ind.
Vrapoj në ëndrra si shushunjë,
e vdes ngadalë,
kukuris në frikë.
Ngatërrohem në trungje fjalësh,
lëndimesh,
një shuplakë jete më heq mendimin euforik.
e dëfrehem pa penguar në vargun poetik.
Rëndis gërma me zë të lartë
shpërthej heshtjen e mbledhur,
si gurgullimë përroi në gjoks,
dhimbja kapërcen murin e parë..
pastaj të fundit ofshamë e ngurtësoj në “mos”.
Gënjej veten,
kur më mund vetmia,
zbrazdësia më fundos…
fryma më ndalet,
lotohem dhe sërish përkëdhelem,
të ndiesh mall nuk është paradoks,
të kontrollosh stinët e jetës
e veten të sundosh,
është si me portë hapur,
e me fener ndezur natën ta jetosh.
“””””””””””””””””””””””””””””
THUAMË O YLL…
Thuamë o yll,
s’të ngarkohen rrezet rëndë,
rëndë nga ngjyrat e ëndrrave,
ngjyra të një gjaku të çlirët,
ndezur nga nuancat e ylberit,
i argjendtë në kuvertën e shpirtit,
i ndritshëm,i etshëm si hëna në mes të territ.
Thuamë o ylli im,
qielli ndriçon ,ndriçon prej bukurisë tënde ,
dhe ngushëllon natën time,
je larg, i pafundm, por rrin i ndezur,
zemra ime fluturon,rrëshqet mbi hapësira,
vjen nga toka e përgjumur ty për të prekur.
Thuamë o ylli zemër,
më merr kështu trishtueshëm siç jam,
e zhytur në aromat e pendimeve,
pa buzëqeshje, pa gëzim,
për ty do jem paturpshëm,
për ty e denjë gjer në ashtin e thellësive.
Thuamë o ylli parajsë,
ciklat e dritës tënde,
u kthyen në violinë,në këngë,
në trëndafila,në buzë, në melodi,
zgjate sërish rrezen dhe eja,
eja një natë të pimë,
të jetojmë pak çaste,të dehemi në dashuri.
“”””””””””””””””””””””””””””
PEMËT E JETËS.
Rrinë heshtur pemët si statuja të zbehta,
përtokë u bie petku ,petalet humbin ngjyrën,
kur shiu zbret shkallët,reve të mermerta,
një furi e ftohtë,i ngrin këmishën natyrës.
Pemët e jetës si statuja të gjelbërta,
i shkundin dhunshëm e sërish qëndrojnë,
trembur nga egoja,pa aromë qesh jeta,
ua vyshkin kurorën,pastaj i përçmojnë.
Nata e trallisur imiton errët botën,
frymojnë pistilat, vazhdimësinë kërkojnë,
lëkunden e dridhen kur njihen me kohën,
nuk shemben nga dega, por diellin kërkojnë.
Mos ua këputni rrezen në ua doni frutin,
mos ua trembni zogjtë,aty fole ndërtuan,
vetëdijen e durimin po na i merr lumi,
hapësirat e zbrazta, do ju mbesin ndër duar.
