një vajzë në fshat
më mori inat
s’më foli me gojë
një ditë e një natë

kur mbushte ujë në krua
më marrosi fare mua
iu afrova pa u ndier
i preka leshrat e verdhë

hodhi gërshetat mbi supe
me një dorë me shtyti tutje
mu drodh zëmra desh e rash
çbënë kështu vajzë i thash

të dua aq shumë
por si drita e syrit
do të ndiek nga pas
si korbi bilbilin

ajo se ktheu kokën
më shumë e shtoj hapin
zbutet pak ti zëmrën
mos e mba inatin

më more më qafë
me nazet e tua
më thuaj të dua
mos më lërë të vuaj

ajo buzëqeshi
duartë i shternguam
shumë dhe unë të dua
dhe u përqafuam.