Ti je nje”skelet prej balte”…
Nuk thone kot: sa te rrosh
Do t’degjosh e do t’ mesosh
Per here te pare kur degjova
Poet bio….mu kujtua
La Fontana….Dhelpra dhe rrushte
Per mu je ” e marta” e javes
E shume here” e premtja e zeze”
Ti je e ndertuar prej ” balte”..
Qe shkermoqesh e mbetesh skelet
Cila je? Ne t’ vertet moj hipokrizi
Qe perpelitesh si pula pa kry
E gjithnje fshihesh si thengjilli nen hi
Here kthehesh ne” shejtore”
Heren tjeter nje respektore
Here rreshqet si gjarpnore
Larg s’ vertetes mban penen kur shkruan
Duke shemtu poezin me” glasa”
Si pellumbat e plakur nder pullaza
Ler menjane tituj e diploma
Qe shperndan pa fund…
Se krenaria e krijuesit…
Nuk qendron mbi koke…
Por qendron nen hunde…
Moj hipokrizi…si ka mundesi ?
Ke sheh te sukseseshem
Ti peson” amok”…
Her e ben mik te rreme
E her e ben shok…
Here e ben armik te fshehte
Qe e don per koke…
Gjithnje ishe e mbete teatrale
Sa her qe ti shet i ke fjalt e mdhaja
Ulu pak me poshte nga dega ku ke hypur
Se ajo lartesi s’ te mban as ty…dhe
As miqte e tu,qe i ke si” perendi”
I rreshton gjithnje me rradhe
Nje here ate te fundit e ben te pare
Ahh…kjo zilia jote mos ti ngjante morrit
E t’ leshonte therrinja
E keto te fundit na bejne si” zonja”
Vetem zonja s’ jane….
Dhe pse anojne nga” virgjeria”
Dalngadale do t’ ju vije radha
Te kalojne ne perin me gjilper si rruaza
Kjo eshte jeta moj hipokrizi
Dicka humbet e dicka” fiton” dhe ti
Nuk ke as ndjenje e as nuk derdh lot
Ke stilin tend te shemtuar demode…
Gjithnje vjen e iken e pa fre
Ne djall te shkosh hipokrizi
Se njerzilleku ka lind me njerine
Lere rehat krijuesin e poezine
Se ajo don fantazi e ndjenje…
Dhe jo prologun tend ne perralle
Lere knaqsin e tangerllekun
Zoti na ka fale me nje fytyre
E jo me masken tende…o mynxyre….!!!
“”””””””””””””””””””””””
Nga lartesia e shoh jeten…
Mengjez
Sapo dita agoi
E dielli leshon rreze
Lajmetar,qe dhe sot jeta filloj
Por e shoqeruar me hijen e frikes
Cdo fytyr qe has ne rruge
Te duket sikur ju eshte
Venitur shpresa…
Mundohem te embelsoj merzitjen
Te perkedhel memorjen
Qe merr arratine…duke u shnderruar
Ne nje” viktime”…
Cdo dite qe lind…mundohem
Te vesh jeten per se mbari
Cdo darke kur ulem te pushoj
E c’vesh per se prapthi…e hedh
Diku ne varse te qendroje
Cdo dite e re qe agon…pres
” grushtin” e saj t’ me qelloj
Por deri kur kjo gjendje…???
Moj e uruara jete..do t’vazhdoje
U muzg…..ra mbremja
Lodhja..merzitja jane bere te ngushte
Si nje tavoline e boshatisur…shpirti im
Ne parvazin e zemres…i venitur
Ben flake kandili shpreses
Dhe zeri im i pa force
Si nje re e lodhur zvarritet
Marr te kendoj vargjet e shpirtit
Leshoj zerin e le te lire..
Por fatkeqsisht s’degjohet…
Mundohem serish te kendoj
Dua t’ngjall pranveren e ” vrare”
Qe kete vit e jetojme si nje dimer
Nje dite diell…nje dite shi
Nje dite bore e nje dite” acar”
Me shpresen semure ne” renamicion”
Me kandilin pa fitil e pa vaj
Bien gjethet e zemres nje nga nje
Mornica te ftohta pershkojne trupin tim
Dhe jeta akoma vazhdon..
T’ me prishe gjithcka,qe….
Une dua te ndertoj…
Nga lartesia shoh jeten..nese valle
Do t’ kete ” me” horizont….?!?!?!?!?!
