Amijete Çollaku

Shpirti, më dha forcë

më bëri, me krahë

më dha, mikrofonin

me dha dhe pistën.

Shpirti, u bë zëri im

të flas e ta ngre, atë

vetëm, për të vërtetën

askush, s’më ve fre.

Shpirti, ishte gjithmonë aty

kur shprehja me fjalë, ndjenjën

shoqëruar, me ëmbëlsi dhe mirësi

mi bëri fjalët, buqetë

dhe mi zbukuroi, me ngjyrat e tij.

Zambakë e trëndafilë,

mbush me petale e bukuri.

Dhe çdo petal, një frymëzim

i bëri varg,si margaritarë

Vargun e bëri, dhuratë

si një, përqafim

për njerëz, të mirë!

Amijete Çollaku!