“Para gropës njësoj jemi”””
sa gjynah mjerani shkret
duke qarë lind.e qan kur vdes
prandaj thon i mjerê fukara
se askush hallin sia qa
biles fillojn e pērtallin
sepse ty s.da di kush hallin
i pa ngran pa la pa vesh
tjetri nis dhe të perqesh
ke vu kartonin para per nji cop buk
tjetri ban videon ta hedh fecbuk
lloj lloj fjalsh te komentet
gjoja se po ti qajn dertet
te bajn pazar e për gazep
po askush doren e shti ne xhep
halli ngeli hall e kush sta qa
fukarai po i njejti fukara…
mund ta gjeni ku eshte dallimi
po a e dini përfundimin
kesaj llustre eshtë reklamē
e openges se fukarasë
te gjith para gropës baras jemi
të dy bashk atje do vemi
por jo më si mē pērpara
atje i kemi rrugët e ndara
Me lluksin tënd bleve ferrin
pasurinë e mbuloi terri
e sa ishe dorē ngushtove
kur vajte atje me vete ç.more
veq nji dhom dy metra e dy cop derrasē
as çece as llogarinë në bankë
të qofshin për shpirt kuj ia le
lëshoju rahmet këtu nën dhe
e un vërtet asgje s.pata nē shpirt
përjetësisht prehem në dritë
këtu gjeta mirësitë
Ai mi dha lartēsitē
mjeran kryelartë eca gjithë jetën
lluks e pushtet nuk lamoj
si ti .si un e dinim fundin
por fundi për ne jo njësoj..
Miranda Troci Derti@@@28/05/2020!!!
Mëngjes i përhumbur!!!
Tek vjen mëngjesi kēsaj dite nën ajrin e freskët
mes vesës dhe cicërimave te zogjve si një melodi
sytë i hedh në qiellin e pëhimtë i zymtë pa shpresë
nën hijen e arsyes veten e genjej në merzi
rend në rrjedhën e ditës krahët gjithandej lëshoj
e quaj jetë por jo kuptim ska asesi
krahët e keputur forcë s.kam tē fluturoj
ashtu nën hijen e zhgënjimit rrjedhën e ditës vazhdoj në humbti
A quhet “Jetë” nën rrëketë e çmendurisë që vjen cdo ditë si furtunë
derë hekuri u bë qê çelesi nuk i gjendet askund
e rryma më përlan më zhgērryen çdo ditë e më shumë
por jo kurrë baltë mbi mua s.përlyhem gjithkund
nën rrëketë e “ndërgjegjes”” lahem në ujin e kristal
edhe pse pak .por pak .me grimcash thërrmijat i mbledh i bëj okë
me dorën e mbledhur .dhe oazet e shpresës vendos tia dal
me shpirtin e përhumbur.por me këmbë ne tokë
nën vështrimin e përhimtë.mundohem të fsheh
se qka më zien ..si një vorbull në brendësi
nën ketë kënd vështrim .vetveten e gjej
vazhdoj buzëqesh por pērhumbur gjithsesi
pse furishëm u gjenda ..mes stuhisë e shiut pa fre
dua te te them më lësho por ti jo s.më lëshon
tu luta më jep krahe.por krahë s.më dhe
nën dallgët e tua ..të më rrëmbesh përsëri vazhdon
ndalohem psherëtij .dhe me veten qetësi nuk gjej
pas gjithë këtij vrulli thellësisht e përvuajtur
e zeri i arsyes.më thêrret vazhdo ec më tej
e un rënkoj ..në “” mëngjesin e përhumbur””!!!!
