Jahja Lluka

U ngriva në vend.

Sa i frikshëm ky qytet

që pushtoi shekujtë ne heshtje.

Mbaja plikon në dorë

ku ta gjeja pak guxim ta hapja.

Askush, asgjë s’pipëtinë në këtë mjegull

qyteti m’u bë i huaj e sheshi ku qëndroja i shtangur

më duhej ta hedhja një hap

ta mbaja plikon, ta lija, ta hapja

apo ta bëja copë –copë.

Në letër të bardhë me shkronja të arta lexoj

“gjeje vetveten”!

isha humbur në mes këtij misteri

e alarmi i orës 9 më zgjoi.

Isha vonuar për punë.