Në kohën e Perandorisë Osmane, kokat shqiptare të tubuara në shtëpi të Zotit dhe të përfaqësuara nga të gjitha besimet fetare si musliman, katolik dhe ortodoks, në xhaminë Bajrak (flamur) organizuan Kuvendin e Lidhjes së Prizrenit me delegat nga gjitha trojet e bashkuara me shqiptar për të caktuar kufinjtë e Shqipërisë dhe për tju dalë zot tokave shqiptare.

Në atë kohë Porta e lartë ishte superfuqi sikur që sot kemi NATO-n.
Edhe përkundër vendimeve nga Kongresi i Berlinit, Konferenca e Ambasadorëve në Loondër dhe Konferenca e Parisit për coptimin e tokave tona,
Sot delegatët dhe të përzgjedhurit e popullit shqiptar, nëpër Kuvendet e tyre sollën vendime se si ti falim akoma tokë dhe deti Malit të Zi dhe Greqisë, se si u pajtuan që Kosova Lindore ti mbetet Sërbisë, si hoqën dorë nga Shkupi dhe Manastiri, si bëhen plane pas shpine për ta fal Mitrovicën, …
Këto plane janë interes i Rusisë cariste dhe aspak favor i interesave shqiptare.
Partitë politike të ndara dhe të përçara mes vete, me programe të përfitimeve personale dhe pa platformë kombëtare.
Një kohë e errët për shqiptarët, kur nga skena politike mënjanohen Ymerat dhe Abdylat, ndërsa në pushtet mbahen Haxhi Qamilat.
Edhe pas luftës së UÇK-së, Kosova pa flamur kombëtar dhe Ilirida pa gjuhë dhe komb shqiptar.