KUJTIM HAJDARI

Kaluan 4 vjet, sot, që nuk je më mes nesh por ti çdo çast,
çdo minutë e sekondë jeton me ne, në zemrat, shpirtin
mendimet e ne kujtimet tona.
(Ripostim)
TI JE KUDO
Nuk di, a e ndjekim dot kohën,
apo koha na tërheq në rrjedhen e saj pa zë?
Ikën dy vjet nga dita e ndjerë,
Dy vjet, kaq shpejt, që ti s’je më.
Kështu thonë,
por njerëzit gabojnë,
S’është aspak e vertetë.

Unë të ndjej kudo:
Të ndjej nëpër shtëpi, në ballkon,
Të ndjej jashtë në kopësht, në oborr.
Ndjej hapat e tua,
qe hipin e zbresin dhimbjen nëpër shkallë,
Frymëmarrjen e rëndë që të mundon,
Ndjej zërin tënd që të përzjehet,
Me tingyjt e bukur të mëngjesit,
Këta tinguj që njerëzit zgjojnë,
E nisin këngën e jetës.

Të shoh kur bisedon me fluturat.
Zërin e dobët kur s’ta degjojnë
Të afrohen te veshi.
Duket sikur do të vënë një palë vëthë,
Nje palë vëthë prej lule pjeshke,
Dhe ti i josh me qetësine tënde,
Dhe me buzëqeshjen tënde i ngroh,
siç bën me to një rreze dielli.
Pse thonë s’je më?

Nuk është e vertetë.
Poshtë, në oborr,
dëgjoj cicërimat e ëmbla të nipojve.
Ata thërresin “gjyshe!” dhe ti qesh,
Qesh e luan me ta në barin e njomë,
Nën hijen e fikut.
E në malin e ëndërrave që thurni,
Stina çel lulet e saja.
Unë dal në ballkon e vë buzë në gaz,
Ti ma bën me dorë: “hajde, hajde, – më thua,
zbrit poshtë, nuk shikon sa bukur.”

Njerëzit gabojnë,
Nuk është e vertetë,
Pse thonë “s’je më,” pse thonë?
Nëpër shtëpi dëgjoj zërin tënd të butë e të ëmbël,
Ai më vë në gjumë çdo natë e agimeve më zgjon,
Buzëqeshja jote dhe ata sy bojëqielli,
M’i hapin mëngjeset dhe dimër të jetë,
Dhe mua ditët më duken të bardha,
Nën dritën e syve të tu.

Pse thonë “s’je më?”
A nuk vadit lulet çdo mëngjes?
Unë të shoh si të lajnë me dritë,
Me dritën e tyre në faqe e në gushë,
Lagur me vesë.
A nuk je ti
që kaçurrelat biond t’i lidhin me dredhkat e tyre,
E me hardhinë larushkë?
Petalet si në përralla plot ngjyra të mbulojnë,
E unë të ngatërroj me ciganet e bukura,
që rrugës këndojnë.
“ Ej…, jam unë.” Zëri yt nga përhumbja më zgjon.

Gabojnë
Ne përditë jemi bashkë si përherë.
Edhe pse, në një pllakë të ftohtë mermeri ,
të kanë shkruar emrin, ç’do të thotë?
Si mund të mbyllet jeta e një njeriu në dy metër vend?
Unë të ndjej që më flet e frymon në çdo kënd,
Unë e shoh që më sheh, se të shoh,
E ndjej që nuk je në dy metër vend,
Je në gjysmën e mbetur
Je në botën e madhe kudo.
Koha le të shkojë, nuk ka për të tretur.
KUJRTIM HAJDARI
******************************************

TU SEI OVUNQUE
Non lo so, possiamo seguire il tempo,
o il tempo ci attira nel suo flusso rumoroso?
Se ne sono andati due anni dal giorno che ti sei spenta,
Due anni, così in fretta che non sei più.
Cosi dicono,
ma le persone hanno torto,
Non è affatto vero.

Io ti sento ovunque:
Ti sento a casa, sul balcone,
Ti sento in giardino, nel cortile.
Sento i tuoi passi,
Che vai giù e sù per le scale,
Il respiro affannoso che ti affligge,
Sento la tua voce mescolare,
Con i bei toni del mattino,
Questi suoni che la gente si sveglia,
Inizia il canto della vita.

Ti vedo quando parli con le farfalle.
La debole voce quando non sentono,
Ti vengono vicino all’orecchio.
Sembra che stiano per mettere un paio di orecchie,
Un paio di orecchie dai fiori di pesca,
E tu li seduci con la tua calma,
E con il tuo sorriso caldo,
come fa un raggio di sole.
Perché dicono che non sei più?

Non è vero,
Giù, nel cortile,
Sento i dolci sussurri dei nipoti.
Loro chiamano “nonna!” E tu ridi,
Ridi e giochi con loro sull’erba,
Sotto l’ombra del fico.
E sulla montagna dei sogni che vi avvolge,
La stagione apre i suoi fiori.
Io esco sul balcone, e comincio a sorridere,
Tu mi fai cenno con la mano: “Vieni, vieni giù, – mi chiami,
-Non vedi com’è bello qua?”

Le persone sbagliano,
Non è mica vero,
Perché dicono “non sei più”, perché?
In casa sento la tua voce soffice e dolce,
Che mi mette a dormire ogni notte e all’alba mi sveglia,
Il tuo sorriso e quegli occhi blu,
Mi abbelliscono le mattine anche nell’inverno,
E i miei giorni sembrano bianchi,
Alla luce dei tuoi occhi.

Perché dicono “non sei più?”
Non sei tu che innaffi i fiori ogni mattina?
Vedo come ti lavano con la luce,
Con la loro luce sulle guance e sul collo,
Ti bagnano con la rugiada.
Non sei tu?
Che i ricci biondi li collegano con le loro crepe,
E con la vite variegata?
Petali come nelle fiabe pieno di colori ti coprono,
E io ti confondo con la bella zingara,
Che canta per la strada.
“Ej… sono io.” La tua voce mi sveglia dai sogni.

Sbagliano,
Ogni giorno siamo insieme, come sempre.
Sebbene, in una fredda lastra di marmo,
Hanno scritto il tuo nome, cosa vuol dire?
Come possono chiudere la vita di una persona
in due metri di terra?
Sento che mi parli e respiri in ogni angolo,
Vedo che mi vedi, perché ti vedo,
Sento che non sei in due metri di terra,
Sei nella metà restante,
Sei nel grande mondo ovunque.
Il tempo lascia andare, non ti sparirà.
KUJTIM HAJDARI