As dhejtë kuaj…
Nga Kevin Dutton
Eshtë një mbrëmje e errët dhjetori në veriun e Londrës. Dy burra, njëri me trup gjigandi dhe tjetri trupmesatar, qendrojnë në banakun e një bari, në Camden Town. I kthyen gotat me fund, i shtynë në banak, dhe shikuan njëri-tjetrin. Dhe një herë të njejtën? Po, përse jo?
U turbulluan aq shumë, sa harruan ftesën e mikut të tyre, për darkë.
Në një restaurant indian, në anën tjetër të qytetit, një burrë trupvogël, ishte ulur në tavolinë dhe po i priste. Gishti i vogël i dorës së djathtë, i dridhej sikur të ishte në korent. Një sinjal i dobët për semundjen e tij të parkinsonit.
Pritësi mbante një kravatë me ngjyra, të cilën e kishte blerë ekstra për atë natë. I ishte dashur gjysëm ore për ta lidhur në qafë.
Eshtë e shtunë. Klienti në restaurant shikon shiun që rrjedh në xhamat e dritareve të restaurantit.
Ai sot ka ditëlindjen.
Edhe dy klientët në Camden Town shikojnë shiun në dritat e shtyllave të neonit.
Duhet të dalim dhe të shkojmë tek miku që na pret, tha gjigandi, dhe ia mbathën drejtë tramit.
Ata arritën vonë, rreth tre çerek ore me vonesë.
Nga birra që kishin pirë, i kishin bërë të gjitha llogaritë gabim. Kishin harruar mikun që i kishte ftuar dhe kohën që u duhej, për të udhëtuar me tram, nga bari ku ishin deri në anën tjetër të Londrës.
Kur u futën në restaurant, humori nuk dukej i mirë.
„Përseri me vonesë?“ i pyeti burri që po i priste. Situata dukej shumë e tensionuar, si prag ekspolzioni. Burri u ngrit, ua ktheu shpindën të dyve dhe u largua. Ai nuk e bëri këtë gjë, pa thënë disa fjalë të ashpëra. Kishte menduar se do ta festonte ditëlindjen me mikun e vet më të ngusht. Ishte gëzuar shumë. I gjithë gëzimi i tij u kthye në zhgenjim. Filloi të vraponte, në stuhinë e madhe të natës së dhjetorit, drejtë tramit. U bë menjiherë qull, dhe dridhej nga të ftohtit. Mantelin, nga tërbimi i madh, e harroi në restaurant.
Sa shpejt që ndryshojnë gjërat!
Ziente i tëri nga inati. Me duartë që i dridheshin aq shumë, sa nuk i komandonte dot, filloi të kërkonte biletën e tramit në xhepa. Nuk i kujtohej se ku e kishte futur. Në stacion nuk dukej këmbë njeriu.
Papritur dëgjoi një zhurmë nga rruga, dikush po vraponte. Në anën tjetër të rrugës ai pa burrin gjigand duke vrapuar si i çmendur. I ishte marrë komplet fryma. Edhe ai kishte vrapuar, nga restoranti, deri tek stacioni i tramit. Gjigandi i pafrymë, u mbështet në një shtyllë neoni.
„Prit!“, i tha ai, kur i erdhi pak fryma.
Burri trupvogël bëri sikur nuk e dëgjoi fare. Asnjë përgjigje, nga ana e tij.
„Prit, të lutem!“, vazhdoi gjigandi.
„As që më intereson fare, kush je dhe çfarë kërkon“, ia ktheu ai, dhe kaloi pllëmbën e dorës në flokët që i rridhnin ujë nga shiu. „Ti, miku im më i ngushtë, më ke poshtëruar mua sonte“, kaq i tha ai dhe ia ktheu kurrizin.
„Të lutem, prit! Tregohu i arsyeshëm! Dua të sqarohem me ty“, vazhdoi gjigandi.
Burri i vogël po ziente gjithnjë e më shumë nga terbimi.
„Dëgjo këtu, ti po harxhon kohën tënde kot me mua. Kthehu tek miku i yt, në restaurant, ose shko ku të duash. M’u hiq qafe!“, iu përgjigj ai duke u dridhur i tëri.
„Mirë, mirë!“, u përgjigj gjigandi. „Atë do të bëj, por mund të të them diçka, para se të largohem?“, vazhdoi ai.
Heshtje. Llampa e neonit e ndryshoi menjiherë ngjyrën, dhe shiu u duk i kuq.
Burri trupvogël, me qëllim që ta hiqte sa më shpejt qafe, u mendua pak dhe i tha: „Hë, fol, çfarë ke për të thënë!“
Eshtë një moment i së vërtetës. Të dy e shikuan njëri-tjeetrin, mbi barierën që i ndante. Burri trupvogël vuri re, se në mantelin e gjigandit, mungonin disa pulla. Kapuçi i tij prej leshi, ndodhej në një pellg uji, disa meter larg tij. Rruga që ai kishte bërë me vrap pas tij, nga restauranti deri në stacion, kishte qënë shumë e lodhshme, mendoi ai.
Menjiherë iu kujtuan shumë gjëra, që miku i tij ia kishte treguar.
Kapuçin prej lesh delje, ia kishte thurur e ëma, si dhuratë për Krishtlindje.
Gjigandi hapi krahët, sikur donte të kërkonte faljen e tij më të madhe në jetë.
Ashtu me krahëhapur tha: „Ne njihemi prej shumë vitesh bashkë. Kur më ke parë ndonjëherë duke vrapuar kaq shumë?“
Trupvogli po mendonte një përgjigje. Asgjë nuk po i vinte në mendje.
E vërteta ishte, se burri gjigand, peshonte 180 kg. Megjithëse ishin shokë prej shumë kohësh, burri trupvogël, nuk e kishte parë gjigandin kurrë të vraponte. Vrapimi për atë ishte i pamundur, dhe nëse e bënte, do të ishte detyrim fare i pazakont.
Burri trupvogël po vazhdonte të mendohej. Sa më shumë mendohej, aq më shumë i binte terbimi.
Dikur e hapi gojën: „Mirë, nuk të kam parë të vraposh. Po pastaj?“
Një heshtje e shkurtër dhe pastaj gjigandi ia shtriu dorën: „M’a jep dorën! Hajde të shkojmë në restaurant dhe të festojmë ditëlindjen tënde!“
„Mirë“, i tha burri trupvogël. „As dhjetë kuaj, sikur të më tërhiqnin njëherësh, nuk do të më kthenin dot nga rruga ime. Miqësia e jonë është më e fortë se të gjithë kuajt e botës, dhe unë, nuk jam aq fanatik sa të mos fali. Po ta fali“, i tha burri trupvogël. U përqafuan, dhe u nisën për në restaurant.
Përktheu Lekë Imeraj-shkrimtar, përkthyes, publicist
