MIKU DHE DIELLI MË NGROHTË ÇDO MËNGJES
Me dielliin për pak u zura keq,,
S’e di pse u ndjeva e nervozuar,
Ai të gjithëve u jep jet,
Na bën më të lumtur,
Mua më pak reze më dergoi,
Shpirtit tim zjarret ia pakësoi,
Nëqeshja e tij më nervozoi,
Se mikun më tha do ta zjarrtësoj.
Me erën seç bisedoi ca fjalë,
Të dy i kam miq të përhereshem,
Me nektarin, me mjaltin që bën bleta,
Nga mirësia e tyre e pa fjalë mbeta.
Ai qesh, lodron me mua, më bën nevrike,
Si eshkë më bën të digjem ngadalë,
Dhe pse shpesh më thote të kam mike,
Shpirtit tim po ja them këtë vlagë.
Për dreq une diellin nuk e kam kuptuar,
Se një zjarr tjetër në shpirt m’u shtua,
Është zjarri i mikut që etjen më ka shtuar,
Dritën e syve keq ma ka mjegulluar.
Ndaj mikut tim diell i kërkoj të falur,
Zjarri i tij dhe i mikut më ka ringjallur,
Në këtë moshë të tretë të pleqërisë,
Miku dhe dielli më ngrohtë çdo shqisë..
k@dd
