Sa të ëmbela janë këto troje !
———-(Rapsodi).
———————————-
Fortë moj tokë të qajnë hallin
Flamur-gjak ndezur strallin
Mbi këto male varg-gajtan
Të ndrit shqipja në xhemadan
Hej moj botë me trille plot
Sa e ëmbel që është kjo tokë
Janë hedh gjyle e këthy në kroje
Me flamur janë vesh këto troje
Si ai korbi katran i zi
Të hodhen helm për mbi liri
Po krenar këto male të dritës
Ku flakron gjuha e shqipes
Fortë moj tokë të qajnë hallin
Flamur-gjak ndezur strallin
Mbi këto male varg-gajtan
Të ndrit shqipja në xhemadan
———–Pal Ceka
I shtrenjtë është durimi !
_____________________________
Mos u nis drejt detrave që të përpijnë
Se fjalet e hallkut kurr nuk heshtin
Barren e rënd mos e mbaj mbi shpinë
Lufto me ujkun, po duro dhe pleshtin
Mos ia kthe shpinen kësaj toke
Se detrat dallgëzojnë e s’ngopen me lot
Me halle të medhja të rriti një loke
Duro, se nuk është e drejtë kjo botë……
Nata është e errtë me sy të verbuar
Ka ngjyrë të zezë e të njollos
Deti të përpinë, ska rrugë të shtruar
Duro o njēri, mos u inatos…….
___Pal Ceka
Një mall që djeg !
_________________________
Shumë pika loti
ranë në detin e zemruar
sa eger oshtiu dallga
me treti në një breg të dritheruar
më shumë po dhimbte plaga
Nuk e mbaj mënd
si dola në bregun tjeter
i kisha harruar gardalinat në kafaz
Ika në një natë pa hënë
e s’lash një copë letër
se dinin zogjtë të shkretin maraz…..
Ika pa e pritur
edhe driten që të zbardhë….
mu grisen dhe rrobat në ferra
pluhuri dhe dallga mbi sytë e shpërlar
ato veshtronin veç sketerra…
Doja të zbrisja
vetem në një copë tokë
e ta leja pas detin e zemruar
sa e ëmbel paska qënë ajo copë bokë
ku zemren e nënes e lash të përvluar.
A do mundem vall
që dallgës t’ja ul zemrimin
e të fluturoj në krahet e nënës
më të pafajshmet gardalina të bëjë pajtimin
të mi fali mekatet dhe drita e hënës……….
———-Pal Ceka —
