…” Erdhi per tu cmallur, mori mallin e te gjitheve me vete…”!!!
….E bluante per nje kohe te gjate mendimi, per te shkuar ne fshatin e te p;areve te tij, te merrte me vete nje cope kujtim nga ai fshat, ku prehen gjysherit..
Keshtu nje te shtune u nis me makinen e tij heret. Tere rruges mendonte vetem per fshatin te te pareve te tij. Arriti paradite dhe qendroi para lokalit ne buze te xhadese. U fut brenda ne ate lokal te vogel mbytyr nga mjegulla e tymit te cigareve dhe te zhurmave qe perplaseshin nga copezat e bisedave. U ul ne nje qoshe dhe ashtu ne heshtje rrufiti kaferne qe i pelqeu aq shume. Edhe uji i ftohte nga cezmja e rrenuar aty jashte i pelqeu shume.
Dikush u be kurioz per ate si fytyre e papare me pare. Ishte nje burre i moshuar me nje pale mustaqe te zverdhura nga cigarja.
-Nga te kemi , mor djale- e pyeti.
-Me origjine ketej jam.
Permendi emrin e gjyshit. U be heshtje ne lokal. Shumica kthyhen kokat. I moshuari u ngrit dhe u ul ne tavoline e tij ne karriken perballe. Filloi ti tregonte per gjyshin e tij qe kishte emigruar larg ne Perandorine Turke dhe kur vdiq i kishin sjelle eshtrat, qe preheshin ne kodren mbi fshat.
Qendroi shume ne ate lokal edhe dreken aty e kaloi dhe vetem ne te ngrysur zuri dhome ne hotelin ne fillim te fshatit. I silleshin ne mendje fjalet e bashkefshatareve. Me mendjen e tij e kishte vendosur.
Aty ku ishte ajo cezem e rrenuar vendosi te ndertoje nje krua aty para lokalit ta kthehnte ne nje krua te bukur dhe ti vendoste emrin e gjyshit te tij.
U ngrit heret dhe zbriti ne lokal. Perseri takoi te moshuarin. E ftoi ne tavolinen e tij dhe duke pire te dy kafene me rakine aq te dashur te fshatit te tij tha mendimin e vet. Te moshuarit i ndriti fytyra. Ju ngjall para syve te tij, ai gjyshi i tij, tiparet dhe karakteri i forte . E perkrahu dhe me te shpejte doli dhe p;as afro nje ore erdhen edhe disa fshatare te tjere. Kush kishte sjelle zhavorr, nje tjeter cimento , edhe guret ishin mbledhur. Biles edhe tubi i bronxte per cezmen.
Punoi nipi i gjyshit tere ditenn dhe ne mbremje vone pasi e llustroi me cimento siperfaqen e siperme te Kroit i vuri emrin” Kroi i Gozpos”
……..Ra te flinte i qete. Te nesermen, heret piu kafene e fundit dhe kerkoi nje gote uje nga “Kroi i Gozpos” dheu nis per tu kthyer ne shtepine e tij ne qytetin e madh te zhurshmen.
Prapa kishte lene kujtimin e riperteritjes se emrit te gjyshit te tij ne shekuj…….
“””””””””””””””””””””””””
…..” Ikje e shpejte, la prapa trishtim e brenge te perjetshme…”!!!
…..Koke ulur hyra ne dhome. U ngrit ne kembe. U puthem me mall te dy. Nuk kisha fjale ta ngushelloja, per humbjen aq papritur te bashekeshortes se tij, qe ishte dhe njekohesisht shoqja ime dikur studente
Na sollen kafete. Cigaren e padjegur deri ne fund e shtypi dhe ndezi tjetren. Nuk kishte pike gjaku ne fytyre.
Te dy mendonim, ishim studente kur u dashuruan te dy. Nje dashuri teper e madhe e thelle plot jete e pasion mbi dyzete vjet bashke kudo dhe nje dite papritur iken ne perjetesi.
Filloi te flase me ze te ulet duke mu drejtuar mua, por me shume i fliste vetes se vet per ta bindur:
-Sa papritur mu nderprene tere enderrat e bukura qe kisha me te. Nuk e mendova kurre se ishte nata e fundit qe ajo flinte me mua. Nuk i dhurova ato perqafime per shume nete te tjera, sa e ndjej mungesen e atyre perqafimeve.
Te nesermen ne mengjes si zakonisht iku per ne pune, kurse diten tjeter jo, sa puthje do ti dhuroja pa dale nga dera e shtepise.
Si tani ne vesh degjoj ate zerin e saj “diten e mire”, ishte hera e fundit qe e degjova, sa keq nuk e dija, perndryshe ate ze do ta rregjistroja ne celular dhe ta degjoja cdo mengjes me vone. Sa here te me merrte malli per ate ze”
Degjo miku im-e ngriti zerin dhe me gisht mu drejtua mua:
-Beji gjejrat sic duhet qe te kesh te nesermen, se ndryshe ajo nuk vjen dhe te ngelet vetem e sotmja. Ja une nuk kam me te neserme me te, thua kam bere gabime.
Sot per ty mund te jete hera e fundit qe te shikojne njerezit e tu. Prandaj ate qe ke per te bere per ata njerez beje sot, se ja si mua e nesermja nuk vjen me kurre.
Do te pendohesh kur te mendosh se nuk gjete kohen per nje buzeqeshje, per nje perqafim te ngrohte edhe per nje puthje se ishe duke u marre me dicka tjeter, qe mund ta beje me vone, kurse keto nuk i realizon dot.
Sa nevoje kam une per te, prandaj mbaji afer ata qe dashuron, sillu me ngrohtesi me ta, gjej kohen edhe duke sakrifikuar dicka tjeter . Thuaji fjalet me te dashura qe di per ata qe dashuron.
….Mos harro se nje dite edhe une dhe ti do te ikim dhe askush nga njerezit qe na rrethojne nuk do te te kujtojne mua dhe ty per ato mendime qe kemi sot ne koken tone te pashprehura me ata, pra ato mendime diku te fshehura thelle dhe qe nuk do te marrin udhe kurre….
