Shtatë poezi nga libri im i katërt;
SHKALLA E DIELLIT
***
TI QË MË VJEN E IKËN MË NATËN
Shfaqesh si një vetëtimë
rrufe në qiell pa re
yll i shkëputur në mesnatë
mbrëmë m’u diftove në ëndërr
mendova se të kam pranë
e mua më doli gjumi
të kërkova gjithë ku munda
t’i mbaja në mend vetëm sytë
humbe si një pikë uji në det
ëndrrat i more me vete
brenda qiellit të syve tu
edhe sonte mbeta vetëm
jeta s’qenka ëndërr
ëndrra një oqean i pafund
çelësin e portës dëshirave ua fsheh
***
PRITJA E VONUAR
Edhe sonte
ashtu si mbrëmë
tërë kohën nuk u bëra rehat
ndjeva se pritja u vonua
dënesja zvarritjes trasenë ia shtroi
pashë
tej dritares xhamthyer
kur diçka
drejt qiellit u ngrit
e pasi shkundi retë e rënduara
tek unë ra
***
RITI I FLIJIMIT
Rrugëve plot me gjemba mbushur
nën këmbë të zbathura gjakosur
pluhurin moteve ua kam shkundur
në uratim të fatit të (pa)shkruar
himnin e vdekjes mortit ia këndova
si të ishte këngë e fisit tim të lashtë
s’jam mësuar me ligjin e nënshtrimit
nga erdh ai që mbolli këtë farë
trishtueshëm në vete e ndiej kujtimin
koha e mbushur me përjetime
edhe lisat i plaku i bëri të brishtë
përballë motit t’sertë fatit iu përkulën
kurrë s’do t’ia mësoj ritin flijimit
atë rit të lidhur me mëkatin jetim
ku jeta vdes e vdekja lind
***
EKZODI
Sa çuna qe ikën edhe këtë vit
pa bujë e pa zhurmë
prej qytetit tim të rralluar
e harruan nëpër bulevarde
njomakët e rrugëve të kalldrëmta
fëmijërinë e tyre plot gjallëri
vrapuan strehëve të metropoleve
për një jetë me vasha veshur allafrënga
e minifunde të hapura në mes
në kërkim të mollës së artë
prej kopshtit të fshehur nga dielli
të një vjeshte të ardhur vonë
vajzat belholla përkundin ëndrrat
me mërzinë e pritjes së gjatë
të një kohe që nuk duket kund
***
KU MBET DASHURIA
Kot e kërkoni dashurinë
ajo ka ikur
labirinteve të jetës
dikush ia dha e tha
e rrëmbyen poetët
e futën në vargje
e kthyen në këngë
e gjëmën ia bënë
e fshehën
mes kopertinave të librave të trashë
prej të zezave ta shpëtojnë
***
KU RRI ZEMRA MË SHKON MENDJA
Ku rri zemra
më shkon mendja
dhe shikimi tret
si shpend shtegtar
flatrojnë mendimet
por largësia vret
zemër e trazuar
molisur nga pritja
e zërit që thërret
kur s’më shikon
t’harrova mos thuaj
se nga kjo vuaj
dhe pse u treta
nëpër dhera të huaj
mbahu mos u shuaj
prushit të zemrës
si gaca zjarri
forcë i jep malli
***
DY KOHË
Sonte dua të fle më herët
sall pse e dëgjova një fjalë të mirë
nesër nuk dua të dëgjoj sharje
asnjë fjalë të keqe mos të ketë
kur shohim ëndrra të mira
frikësohemi se do të ndodhë gjë e keqe
për ëndrra të këqija themi
e bëftë zoti mirë
edhe unë
sonte e pashë një ëndërr
