Muaji i shpresës
Si iku pranvera,vera dhe kjo vjeshtë
Me një dhimbje të hidhur si asnjëherë
Asgjë më nuk do të jetë e thjeshtë
Në ktë dimër të ftohtë dhe të mjerë
Harruam shëtitjet mbrëmjeve plot dritë
Dhe yjet sot mes reve na fshihen
Hëna vetmitare e zënë në pritë
Mbi honet e vetmisë mundohet të ngrihet
Nuk do të kemi më lule që kundërmojnë aromë
As ato puthje që dikur na velnin
Veç heshtjes dhe vetmisë n’atë dhomë
Dhe kujtimet si ëndra të harruara do ngelin
Por një çast I vetëm do na sjellë tjetër ngjyrë
Në ditët që vijnë natyra do çelet
Borë e bardhë fushave u ndryshon fytyrë
Dhe ankthi shuhet dhe qetësija mbetet
Muaji I festave dhe ndërrimit të vitit
Do na ngjallë sërish shpresën e humbur
Çdo çast do ndezë zjarrin e shpirtit
Që të ndjehemi si dikur të lumtur
Gëzohuni miq dhe faljuni shpresës
Mjaft na mbyti dhe helmoi vetmija
Dorën të zgjasim dhe ti falemi besës
Që mos ta lemë të vdesë dashurija
Respekte për vargun tuaj dhe energjinë pozitive që përcillnin nëpërmjet tyre duke na dhënë dhe falur dashuri ! ZOTI ua shplrbleftë!