Ringrihemi.
Të fortë si dallgët n’detë.
Ringrihemi mbi retë.
Forcën e marrim n’mal.
Jemi t’fortë si shkamb.
Prehjen n’tok,qiellin mbi kry.
Do ringjallemi përsëri.
Jem kriju nga kock e fort.
Jem të mbrojt nga një Zot.
Qielli zbret engjujt e vet.
me shpresë vishemi krejt.
Në jetë, zgjohet ky milet.
Lot i zbrazin,t’gjitha n’det.
I përpin deti kto lot.
Me dallgë i shkumëzon.
Me retë n’qiell i bashkon.
Lule të bukura i trasformon.
Nektar per jeten tonë.
Aromën mahnitse, përtrijnë.
Dhurojnë frymëmarrje t’lirë.
Pa maska për njerëzinë.
Yjet driten po sjellin krejt.
Me hanen bajnë kuvend.
Me e ndrit o krejt këtë vend.
Me sythin e dritës ngem.
E çdo gem me lulëzu,
lule të rralla me kriju.
Cep e cep n’tokë me u rrit.
Me skalit, gjithë bukurit.
Me mbledh shi ere,stuhi.
Me i kthy në begati.
Rreth e qark njeriu i mirë,
me gzu frutin e jetës dlirë.
Albina Ceka autore Albania
28/01/2021
Itali.
“”””””””””””
Autore Albina Ceka.
Drejtësi,për të dlirin njeri .
Mjaft me frikë e turp i drejti njeri.
Se gabimi e keqja, me ne janë lidhur një.
Mjaft i fshehëm të trishtat histori.
Siç fsheh deti rërën, në fundit e tij.
Skandalet shumë herë,
lulëzojnë me vonesë.
Prandaj jetojmë nje jetë me pendesë.
Dhe ecim,ecim me denesë.
Dhimbjen e shpirtit kthejmë në shpresë.
Që drejtësia nuk do të vdesë.
Të jetojmë me dhimbje,
dashuri e sinqeritet.
Me qiellin,ajrin e detin krejt.
Me të shtrejtat mësime,
amanet,
që na ndrisin,si yjet n’planet.
Që herët a vonë, do firmosim,
ndryshimin, drejtësi për të dlirin njeri.
Ekuilibri të rregullohet n’ketë botë.
E jeta të triumfojë me bindje të plotë.
Drejtësinë ta kërkojmë pa pushim,
e padrejta të marri dënim.
Se jeta nuk eshtë krim,virus e përdhunim,
nuk është drogë e digjenerim.
Por është e tëra rigjenerim,
dashuri,pasion e dëfrim.
Eshtë si pranvera plot ndriçim,
Që akullin e dimrit e shkrin.
E ne,dalim bëhemi një me drejtësinë.
Përqafojmë të bukurën dhe lirinë.
Jetës i japin të madhin drejtim,
si bujku që mbjell tokat,
e pret, me të drejtë prodhim.
Ashtu të mbjellim dashuri.
Të përqafohemi,
të ndjehemi një,
siç ndjehet deti, me kripën e tij.
E ushëtima në qiell me u ndi.
Drejtësi per të dlirin njeri.
Albina Ceka
Autore Albania.
26/01/2021
Itali.
“”””””””””””
Botë e rrejshme.
Të gjithë kemi momente, kur jeta na bahet flluskë.
Kur shpirti kërkon me diçka me u mbush.
Ku rruga na duket tepër e ngushtë.
Ku bora poshtë këmbëve, shndërrohet në llucë.
E lulet vyshken, ala pa u k’putë .
E lisave krimbi, rrënjët jua grryn.
Menxyrë jeta pa gjelbërim.
Ka shumë lot në k’të botë,
Nganjëherë jeta duket e kotë.
Botë e rrejshe,aman ti o Zot.
Gjysmë rrenë jetojmë n’këtë botë.
Sinqeriteti ka marrë rrugëtim,
gënjeshtra në botë kembekryq po rrinë.
Rrenë po e kthejnë njerëzit dhe dashurinë.
Me rrenë shpirtin,po e ngijnë.
Jetojmë në botë gjysmë të vertetë.
Ku rrena merret për e vertetë.
Shpifje,inate shumë siklet,
po sqe i/e fortë të shkatërrojnë krejt.
Njeriu spo njeh njeriun e vet,
shoqeria asht krejt interes.
I sinqerti gati po
vdes.
Ku llafet e shpifura, hynë në stomak
e nuk flejmë të qetë në darkë.
I poshtri tu qesh e tu zgërdhi,
me hallin e tshkretit njeri.
Si gjarper hedh helmin tij,
me të zezë token e nginë.
Të bardhën e perhinë,
ngjyrat tjera krejt i nxinë.
Prandaj kjo botë asht dhe siklet,
se gjysma rrejnë e pak acin drejt.
