.. “Adresa e letrave te dashurise me emrin e “vellackos” te vogel te saj…!!!”
…..Bota eshte e vogel, asnjehere nuk duhet thene:
“Kurre ,mos thuaj kurre”
Rasti e solli te ritakoheshin pas disa dekadave, ne qytetin e bukur te Vlores, si dikur.
Rastesia eshte mbreti i botes. E njohen njeri tjetrin, shume kohe me pare, kurse sot ne kete ritakim te dy me nje barre thinja ne koke dhe vite te renduar nga pesha e viteve te kaluara……
Vinin nga rrethe te ndryshme. Nuk njiheshin, pike takimi u be pushimet e tyre ne Kampin e Femijeve ne Vloren e bukur.
Te dy ne moshen e adoloshences.
Ate mbremje nuk e harrojne.
Te dy ne shoqerine e tyre te panjohur per njeri tjetrin.
Muzika gjemoi furishem. Syte e tyre u kryqezuan dhe pa vetedije u ngriten ne kercim. Kercimi i pare dritherues per te dy.
Njohje adoloshentesh.
Shkembyen adresat. Ishte kohe e ndrydhjeve te medha. Problem ishte adresa e vene, emri..
Befas ajo i dha nje zgjidhje teper te bukur:
-Une do te shenoj emrin e vellait tim te vogel.
-Sa mire edhe une kam moter me te vogel, ne adrese do ti dergoj me emrin e saj.
Keshtu filloi kjo korospondence midis adoloshenteve.
U forcua u be e domosdoshme. Mezi prisnin veren qe te shkonin te dy ne kampin e pionereve ne Vloren e bukur.
Letrat shkembeheshin cdo jave edhe dy ne jave.
Emri i vellai te vogel per ate u be teper i dashur.
Nje mbremje nena floke argjenda, ku rrinin bashke ulur ne divanin, i tha ashtu thjeshte si mund te thote nje nene:
-O, bir sa te dashka ky shoku yt. Perqafoje nga une. E di cfare ke ftoje ne behar te vije ketu tek ne. Te kaloni bukur dhe te flini te dy tok ne dhomen tende. Se besoj keni te fshehta per ti treguar njeri tjetrit.
Qeshi e pa nenen thelle ne sy dhe me vete peshperiti:
-Ahhh, moj nene ta dish kush eshte “shoku”im.
Nuk e di nena ime se pas emrit te vellait tend te vogel, rreh zemra jote per mua.
…..Sa vite kane kaluar, te dy ata jane bere me floke te argjenda, por ashtu ka mbetur ajo ndjenje e paster, e cilter, feminore…
