Kushtuar prindërve të larguar në këtë kohë pandemije
Gjirin me gjumësht blete,
Lotin tretur në mërgim,
Aroma jote s’më ngopi,
Tani s’thahet loti im,
Ike me shpirt të lënduar,
Zërin, syrin nuk ma pe,
Dhe atje rri e vajtuar,
Nuk të hodha një dorë dhe,
Nënë moj nënë ku të gjej,
Të kërkoj çdo natë në ëndërr,
Ike sy i pa mbyllur,
Dojë të më shihje dhëndërr,
Emigrim qofsh i mallkuar,
Në të mirë e në te keq,
Zemrat tona pa qetësuar,
Njëra qan e tjetra heq,
Ti moj dorë e fshehtë tinzare,
Të gjorët për jetë na ndave,
Nëna shkoj me buzë të tharë,
Syri im mbeti pa parë.
“”””””””””””””””””””””
E kotë…
Nisa të mbush një kullësë me merita,
Kush e kush më bëri nder në jetë,
Ajo mbush e zbraz, me durim e prita,
Pastaj kujtova sa ndere kam bërë vetë,
Me orë e lashë të mbushej nën ujë,
Diçka do mbetej në mos plot,
Ndere të zbrazëta që bëjnë veç bujë,
Pres të mbushet por është e kotë,
Mësova të kënaqem edhe me lugë zbrazët,
Dhe pse hiçi kurrë s’të ngop,
Unë si kërrmilli i avësht,
Prita falënderime, por askush s’ti thotë…
Dikush që ndere nuk bën kurrë,
Di vetëm të ruaj egon e sëmurë…
