PRUSHI YT DJEG ÇDO BURRË
Për burrin prushi yt është furnaltë , o grua ,
kur ecën sipër thëngjinjve , shkrihet si hekur,
kush të prek ty , nuk mbetet pa ndëshkuar ,
zjarri i puthjes tënde , nuk lë burrë pa djegur .
Se ti ke recetën për dashurinë e munguar ,
recetë që zemra jote e servir me dëshirë ,
nga rrënjët e saj gurgullon limfë të bekuar ,
që ndez pasionet e burrit me tinguj intim .
Livadhit gjethehënë frymon për të ,o grua ,
kur sulet si dreri i etur në brigjet e ijeve ,
të njomë shtjekëzat e buzëve me nektarin huall ,
që pluskon nën cipën e hollë të hireve .
Netëve plapurit krahët e djalërisë gazmuar ,
sipër lëkurës tënde , fle e zgjohet i dehur ,
se aty fryjnë fllade ,që s’lënë plagë pa mjekuar ,
aty ngryset burrë dhe gdhihet foshnje i etur .
Se ti mbrëmjeve mbjell farën e dashurisë ,
muzgjeve e spërkat , me eliksirin e shpirtit ,
nuk i lë të vdesin ditët bekuara të Perëndisë ,
pa ua pirë kupën e lumturisë që mbajnë gjirit .
Për burrin prushi yt është furnaltë , o grua ,
kur ecën sipër thëngjinjve , shkrihet si hekur,
kush të prek ty , nuk mbetet pa ndëshkuar ,
zjarri i puthjes tënde , nuk lë burrë pa djegur .
©copyright reserved Mimoza Çobo
“””””””””””””””””””””””
MALL PËR BABANË
Kujtimet e kësakarrigeje,nuk i shpreh dot një rrëfim
as pena ime që zë dridhet malluar në ngashërim,
kur përshkruan me lot gëzimi atë kohë të dëlirë,
portretizuar në pëlhurat e jetës pa penel e ngjyrë.
E vjetër është karrigia që babai e gdhendi me dorë ,
shpeshherë me të qeshur thosh :”sa mua s’do rrojë ” !
Por ti ike më shpejtë dhe karrigia akoma aty qëndron ,
në një cep të ballkonit atje ku e vendosje gjithmonë .
Më shfaqet ulur si atëherë kur lexonte ndonjë gazetë ,
i shfletonte ato faqe dhe fshehtas psherëtinte lehtë ,
aty i pëlqente ta pinte dhe çajin,se kafenë s’e desh ,
të bën dëm i thoshin mjekët dhe ai i mbante vesh .
Tek kjo karrige përkundi me ninulla nipër e mbesë ,
ju përkëdhelte flokët dhe sytë e bukur të qelqtë ,
tregonte kujtimet nga lufta me krisma e maliherë ,
kur mitrolozi sokëllinte dhe shokët vdisnin me nder.
Ishte tetëmbëdhjetë vjeç , kur doli partizan në çetë,
me xhaketë të vjetër e kapele me yll të thjeshtë,
pushkën mbajti supit , duke rendur shtigjeve korrierë,
të merrte e çonte lajme me gojë a letër të fshehtë .
Tregonte medaljet për trimëri dhe heroizëm në luftë,
dizenjuar në akllas te kuq e jeshil me vija të arta,
dëshminë e luftës me fotografi e ruante në xhaketë
bashke me kujtimet e shokëve,rënë në beteja të flakta.
Kohë të vështira ato, dhe plagët që mori në trup,
shenjat nga ciflat e murtajës i qëndronin si muzeum,
tek ai legjendar betejash, që kurrë nuk u tund,
as nga dëbora që i ngrinte zemrën, as nga ajo luftë.
Ndonjë pikë loti e tradhëtonte , ashtu pa dashur vet ,
e fshinte lehtë me buzëqeshje dhe shikimin e qetë ,
kur rrëfente për partizanin me këmbë të prerë ,
që duronte dhimbjet e plagëve tek kullonin vrer .
S’më hiqet nga mendja fytyra , kur qante si fëmi ,
për shokun e armëve që ia kishte mbyllur sytë vet ,
duke i lënë amanetet e fundit për prindërit e tij ,
kishte kohë pa i parë,sa i ishin tharë sytë në jetë .
E dëgjonim me vëmendje , atë veteran të flaktë ,
që sakrifikoi djalërinë nëpër shtigjet me gjak ,
për lirinë e vatanit që lëngonte në dhimbje e plagë ,
pushtuar egërsisht nga të çmëndurit tiranë .
Kjo karrige më ngjan me libër historie të rrallë,
paçka se im atë nuk rron,gjurmët mbi atë ranë,
që dikur e priste me dëshirë atë legjendë të gjallë,
ndërsa sot mban mbi vete një tufë lule dhe mall …
Sipas rrëfimeve të tim eti ,ish – partizan në batalionin ”Shpiragu”.
