Para 5 vitesh nëna bisedonte me birin e vetë ( me fotografitë ) ndësrsa sot të përqafuar në parajsë të dy me të vërtetën ata rrinë !!

Nëna në dhomë ,në mur përballë,
mbante atje të madhen fotografi .
E shihte orë e cast ,aty nxirrte mall ,
me djalin bisedonte ,si dikur në fëmini .
-C’bëre djalë,ku ishe sot,ku shkove ?
Mbrëme s’erdhe ,më ka marrë malli .

A shkove n”parlament ,a diskutove ?
Në shkollë a pyete ,si po shkon djali ?
Për nënën ishte i përditshëm refren ,
sa herë që hynte e dilte nga dhoma .
Edhe sot ,hijen e nënës aty e gjen
te ajo fotografi ,zëri i saj ende jehon .
Ashtu iku nëna ,me Fatmirin në gojë ,
shikimin tretur largë me breng e mall
Ajo me të birin ,përherë do na mungojë
por ne i kemi në shpirt ,i kemi të gjallë !
M,Xhindi
“””””””””””

Provova dhe gjithmonë kam provuar …
Provova te ngjyros lumturine e fëmijëve dhe gjeta ngjyra pranverore . E duke ngjyrosur natyrën si per cudi qytetit tim dëshiroja MORALIN dhe VLERAT t’ia riktheja ku me shoqēroj bashkëpunimi dhe komunikimi me prindërit i cili më lehtesoj e kthjelloj mendimin për të vazhduar këtë rrugë të bukur artistikë në mënyrë vullnetare. Ngjyrati u bënë më të celura ,pranvera filloj të lulëzonte ku benë me flagrante se petalet e luleve të cilat konservonin ate me delikatesen,finesen e artit dhe kulturës e cila ka filluar të zbehet por jo ,qyteti im ,fytyrat e fëmijëve do të buzëqeshin përsëri. Mjafton ti / unë / ai / ajo të japim maksimumin për të dhuruar sa më shumë lumturi e buzëqeshje sepse këta ëngjëj janë e adhmja ..Do të jenë qytetarët e këtij vendi ,ndaj fëmijëve u tregoni ,u mësoni për artin ,kulturën ,vlerat qe s’duhet të shuhen por ti ruajmë .E pra,vetem ato/ ata njerëz që dine të dhurojnë dhe ti përcjellin këto vlera janë SImfoni plot ngjyra pranverore ,janë lumturia e ëngjëjve ,janë parajsa në sytë e tyre ,janë frymëmarrje për zhvillimin e jetës artistike e kulturore. Ngjyra ,gëzimi dhe lumturia e tyre eshte vete pranvera Muzika ,arti dhe kultura e një kombi eshte jeta.