Me shikimin e tretur nē largësi
të shkuarës ia ndërroja fletat
tek sa mbylla sytë u dridha
Para me doli fytyra e jote
e me të kujtimet e mira
të ruajtura në mendjët tona
Ndjesia e ftohur mes nesh
pritjet pa fund i bëri lëkundje
këputje e mbështjellë me heshtje
Por nëse vjen një ditë
që e shkuara vërtetë të ngacmon
ruaje në vete një ëndërr shprese
“”””””””””””””””
Muzgu edhe i kesaj dite iku
I mbylli çepallat e zgjatura levare
Si fleta e pemes se etur
Ne stinen e motit te thate
“”””””””””””””””””””””””
PORTRET PËR NJË POET
Ai është një nga ata të mëdhenjtë,
soji i bohemëve bredharakë
që mes ca letrave të shkruara
mbështjellin një botë që e mbajnë në dorë.
Për ta mbytur dëshpërimin,
mu në kërthizën e botës
aty, dikund, jo larg nga hija e alpeve bleroshe
çdo ditë e nis me vargje si ritual
Në vend të këngës i shkruan elegji
pafatësisë së të dashurës së vet,
mbërthyer nën kthetrat e pangopshmërisë
të letrakëve muskulozë.
Ndonjëherë mallkon diellin që perëndon
dhe hënën pse s’lind,
yjeve kaherë ua ka marr inatin
pse mëngjeseve ikin e me të nuk rrinë.
/tempulli i braktisur/
“”””””””””””””””””””””
MËNDIME TË DEHURA
u deha mendimeve
me vaj në buzë
duke qeshur
belbëzova një jetë
në kërkim të jetës
merr krah ëndrra ime
ngrita vetullat
në kthimin tënd duke besuar
dikush po vjen
buza i jep hapësirë
shkëlqimit të dhëmbëve
mot i kthjellët në horizont
(ishulli im)
