Folëm shqip, se jam shqiptar,
Atdheu im, është shqipëria,
Më thonë dardan, ndihëm krenar,
Kombin tim, e formoi etnia,
Gjuhë e ëmbël, rrënjët thellë,
Na bashkon, ngado që jemi,
T‘gjithë shqiptarët, në një ombrellė,
Veç një nënë, tjetër nuk kemi,
-Ferat. Z. Strumcaku-
“”””””””””””””””””””””””””
Nuk jam poet, dhe nuk dua,
Mbase te shkruaj jam i dënuar,
Çtë bëj kjo është bota pėr mua,
Të jem njeri i qetë, dhe i dashurar,
E di se poeti është njeri,
Han pin dhe flenë,
Ndonëse ka dhunti,
Për miqet kohën gjenë,
-Ferat. Z. Strumcaku-
“”””””””””””””””””
Nuk mundëm të durohëm dot,
Të mos e shkruaj,një varg dashurie,
Vall pse të ikën, dhe kjo ditë kot,
Dua të e shprehë shpirtin, përmes poezie,
Kur tė prëmton koha, t‘a lexosh,
Më një fjal t‘vëtme, të thëm Te dua,
Sa malluar jam, mbase do e kuptosh,
Ti je gjithçka në jetë, për mua,
-Ferat. Z. Strumcaku-