Poeti dhe shkrimtari Bardh Leci tashma eshte i afirmuar per lexuesit.Ka lindur me 22.09.1973 ne Troshan te Lezhes.Studimet universitare i mbaroje ne qytetin e Shkodres si edhe shkollen Pedagogjike ne vitet 1988-1992,ato universitare ne vitet 1992-1996.Suksese ne rrugen e bukure te krijimtaris. Gjin Musa,gazetar dhe botues.
– Betim-
Jam betuar kahera motit,
që në sytë e një gruaje
të duash
buzëqeshjen,
dhe në gojën e saj
puthjen
e kurrë fjalën,
se e gjithë bota shembet në ty,
bëhet shkrumb e hi
e këmbanat e trishtimit bien n’ zemër
e shpirti kthehet n’lugat
e trupi n’epsh e n’kënaqësi
n’torturë përsëritjeje
n’dhimbje mbi dhimbje
apokaliptike,rrafshohet dashuria!
Zotuar jam deri në fund
udhën ta ndaj me rrezet e dritës,
përpara se me idhujt
me njerëzit e thjeshtë,
me tingujt e erës në lindje
me flladin e pranverës.
Betohem për gjakun,amanetin,
vijën e kufirit, themelin,
për miqtë e mi
lirinë,vullnetin,
besimin,intelektin,
për vënien e flamurit dhe kryqit,
njëlloj në majën e malit,
për pëllëmbën mbi bibël
me gishtat e hapur,
si krahët e shqipes
mbi pëlhurën e artë
për dhënien e titullit,medaljes
nder,famoz,njeri i madh
veç nga “Sokrati”
dhënien e dorës lypësit,
lëmoshës,
fatkeqësit në buzë të greminës.
Krah për krah me fëmijët në biz,
kukafshehti,
në vallen e tyre të kërcej,të hidhem,
por jo për lojën e pushtetit.
Për qafën e shtrirë,
për atë që s’e pret shpata,
për lirimin e litarit,
për pendesën,për faljen,
për Marinë dhe Jozefin,
por jo për mollën e ndaluar të Adamit e Evës!
Betohem për duele në ring
të të gjitha llojeve,
por jo për grushtin mbas rënies së gongut!
Bardh Leci – Tetor 2020
“””””””””””””””””
– Kujtesa e gruas – (poezi)
-Jam lindur në ditët e pranverës
në muajin e luleve,në kohën e beharit.
Jam rritur me këngën e bilbilit
në degën e frashërit,
me mjegullën ndër lugje,në faqen e maleve,
me cicërimën e trumcakut të borës
majë hunjëve të gardhit.
Me sytë e përgjumur,me copën e bukës thatë,
jam shtrirë mbi postin e dhisë,
të deles, të dashit,
me shikimin jerm,të tretur mbi trarët e kullës,
mbi lbozën e vargonjeve të oxhakut,
përzier n’trishtim e n’frikë
me zërin e ariut ndër shpate
arushës së munguar ndër duar
përrallën e pa thënë të nënës.
Vajzë atëherë,kam nisur
kam nisur zbardhjen e ditës duke qarë,
me pantallonat e shkyer,të shkepur,
me këmbët e zbathura,
me zemrën e plasur.
E mbyllur në të katër anët mot pas moti
miqtë e mi kanë qenë
cunga,rrasa,qielli,oborri.
Jam zënë me britma e zhurma
për fëmijërinë,për rininë e vjedhur,
kam rrahur veten me grushta,
kam sharë e stër-sharë
dhe prapë jam penduar për fjalën e fundit,
për fjalën e mbrame,fjalën e pa larë.
Unë jam, jam sot
Unë jam tani grua dhe nënë
moderne e metropoleve
kam vajzë,kam djalë
Kujtesa jam.
Shpesh kthej kohën e kokën mbrapa
tek rrënjët e mia,tek djepi im i ruajtur,
tek arka e vjetër,
tek çiftelia e gjyshit varur bri hutës
me shaminë e lidhur në majë,
tek shtëpia ime,tek kolibja e qenit
sipër stanit,
tek hija e rëndë e lisit e ahut
tek kroi ku dashuroheshin vashat,
tek yjet që numëroja me gisht natën,
tek shtegu që s’munda ta prek
pa lejen e babës,
tek ëndrrat,tek shtojzavallet,
tek shokët e bjeshkët që s’i pata.
Bardh Leci.
